Απουσιολόγιο: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου (1930-2026)

 

             ΜΑΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ−ΑΓΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

(1930−2026)

 

Ένα μάθημα που πήρα από τη Μαρία

 

Θα μπορούσα να θυμηθώ πολλά από την πνευματική σχέση μου με τη Μ. Κ.- Α. Θα σταθώ σε ένα μόνο περιστατικό. Πριν από είκοσι περίπου χρόνια συμπέσαμε στον ίδιο εκδοτικό οίκο, εκείνη με διηγήματα, εγώ με μυθιστόρημα. Μετά την κοινή παρουσίαση των βιβλίων μας στην πρώτη ΔΕΒΘ, της τηλεφώνησα να βρεθούμε στην παραλία, στο καλοκαιρινό φεστιβάλ βιβλίου της πόλης. Ήρθε με ενθουσιασμό, που λιγόστεψε ξαφνικά όταν της πρότεινα να σταθούμε για καμία ώρα στο σταντ του εκδότη για να υπογράψουμε κάποιο πουλημένο αντίτυπο. «Δεν το έχω ξανακάνει αυτό» μου αποκάλυψε με παιδιάστικη ντροπή, «ούτε εγώ», της απάντησα και κάπως ηρέμησε. Στη μία ώρα της εκεί παρουσίας μας, πουλήσαμε από ένα αντίτυπο ο καθένας. Πολλοί πλησίασαν το σταντ για να μας γνωρίσουν, αρκετοί ξεφύλλιζαν τα βιβλία μας με περιέργεια, όμως σχεδόν κανείς δεν αγόραζε. Κάποια στιγμή μάς πλησίασε ένας περίεργος, ατημέλητος άντρας που θύμιζε κλοσάρ της περιοχής του κέντρου. Φορούσε ένα λερό πουκάμισο και κάτι παλιοπάπουτσα, δίχως κορδόνια. Μας έκανε χειραψία και μας ευχήθηκε καλή επιτυχία. Όταν έφυγε, κρυφογέλασα. «Ε, αφού μας ευχήθηκες κι εσύ, δεν μας αγγίζει τίποτα», είπα στη Μαρία, ειρωνευόμενος τη στάση του άγνωστου άντρα. Η Μαρία συννέφιασε. «Μη μιλάς έτσι για τους ανθρώπους!» με μάλωσε. «Κανείς σήμερα, ούτε από το σινάφι μας ούτε από πουθενά αλλού, δεν πρόκειται να μας πει αυτή την κουβέντα! Να εκτιμάς τέτοιους ανθρώπους και να μη στέκεσαι στην επιφάνεια των πραγμάτων». Ύστερα από λίγη ώρα κι αφού είχε τελειώσει ο χρόνος παραμονής μας στον χώρο του φεστιβάλ, το κινήσαμε για το «Ντορέ», να δοκιμάσουμε τα αγαπημένα της κεφτεδάκια.

Ανατρέχω με συγκίνηση σ’ εκείνη την καλοκαιρινή βραδιά και στο μάθημα ανθρωπιάς που μου είχε δώσει η αγαπητή μου Μαρία. Παρότι εγώ ήμουν ο δάσκαλος, το δέχτηκα όχι μόνο με ανοχή, αλλά με ευγνωμοσύνη. Και τώρα που η Μαρία έφυγε για άλλους κόσμους, και η σωματική της παρουσία μετατράπηκε σε οδυνηρή απουσία, θα ξαναβρίσκω την πολύτιμη ανθρωπιά της και την ευγένεια της ψυχής της μέσα από τα ποιήματα και τα διηγήματά της, που θα μένουν πάντα αιώνια και άφθαρτα στη συνείδησή μου.

Παναγιώτης Γούτας

 

(οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από αφιέρωμα προς τιμήν της Μαρίας, που έγινε στο Underground Εντευκτήριο, στις 14 Νοεμβρίου 2005. Οι άλλοι δύο ομιλητές ο Τάσος Καλούτσας και η Ντάντη Σιδέρη-Σπεκ)