Σημειωματάριο (5): Εννέα σκέψεις

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ (5)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτώνται 9 σκέψεις κάθε φορά, που σημειώθηκαν ακατέργαστες στο σημειωματάριο του κινητού μου τηλεφώνου)

 

֎

 

Βιβλία μου, που τα χάρισα σε άλλους συγγραφείς, τα αγοράζω πλέον από το metabook, με την αφιέρωσή μου ακόμη νωπή στη μέσα σελίδα.

 

Στα είκοσι έλεγα «έρωτας», στα τριάντα  «επανάσταση», στα σαράντα «έκφραση μέσω της λογοτεχνίας», στα πενήντα «συνείδηση των πραγμάτων», στα εξήντα «συνέπεια σ’ αυτό που κάνεις, ό,τι κι αν είναι αυτό», στα εβδομήντα ποιος ξέρει ποια υπέρτατη αξία, ποιο νέο ιδεολόγημα, ποια καινούργια αυταπάτη θα με τραβά από τον γιακά για να επιβιώνω.

 

Κάποια βροχερά χειμωνιάτικα απογεύματα οι παλιές ροκιές του εβδομήντα και του ογδόντα μού χτυπούν χλευαστικά το τζάμι του παραθύρου μου. Σαν τις δεκοχτούρες της γειτονιάς μου, που κουτσουλάνε κάθε μέρα το μπαλκόνι μου κι εξαφανίζονται. Κανένας Κολτρέιν και κανένας Τζάρετ δεν μπορούν να τις αναχαιτίσουν.

 

Έπρεπε να γράψει δεκαεπτά βιβλία για να αντιληφθεί το μεγαλείο των ημερολογιακών σημειώσεων. Έπρεπε πρώτα να ολοκληρώσει δεκαεπτά μουσικές συνθέσεις για να αντιληφθεί τη μαγεία του μουσικού φθόγγου.

 

Κάποια κρύα χειμωνιάτικα μεσημέρια χώνεται κάτω απ’ την κουβέρτα, διπλώνει τα χέρια στο στήθος, κλείνει τα μάτια και παριστάνει τον πεθαμένο. Έτσι θα είμαι, κάποτε, στο κιβούρι μου, σκέφτεται. Σ’ αυτήν τη στάση τον παίρνει ο ύπνος. Ξυπνάει πάντα σαν θύμα εσφαλμένης ιατρικής επιβεβαίωσης του θανάτου του, που, λίγες ώρες μετά τη διάγνωση, σηκώθηκε απρόσμενα από το φέρετρό του αναστατώνοντας φίλους, συγγενείς και γνωστούς.

 

Στις αναποδιές και τις δυσκολίες της ζωής, «ησύχασε, είσαι λογοτεχνικός χαρακτήρας!» λέει στον εαυτό του. «Παίζεις, απλώς, κι εσύ έναν ρόλο στο μυθιστόρημα της ζωής!».

 

Κατεβαίνει συχνά στο παλιό δισκάδικο του κέντρου και αγοράζει σε μεταχειρισμένους δίσκους βινυλίου, τα παλιά ροκ κομμάτια που ηχογραφούσε σε κασέτες χρωμίου, όταν ήταν μαθητής λυκείου. Τα άκουγε, τότε, τα Σάββατα από ένα μικρό κασετόφωνο. Η μητέρα του δεν του αγόραζε πικάπ για να μένει συγκεντρωμένος στα μαθήματα, για να περάσει σε καλή σχολή στις πανελλήνιες.

 

Συμπεριφερόταν στον περίγυρο του σαν μοναχικό τσακάλι. Ένας μοναχικό τσακάλι στο κέντρο μιας τεράστιας αγέλης από λύκους.

 

Κάνοντας χειραψία με κάποια ιερή αγελάδα της λογοτεχνίας της πόλης μας, έκπληκτος διαπίστωσα πως μου είχε προτείνει το μικρό του δαχτυλάκι. Το συζήτησα με φίλο λογοτέχνη και μου απάντησε ως εξής: «Είσαι τυχερός. Σε κάποιους αρνείται τη χειραψία ή, το πολύ, να τους προσφέρει μόνο το νύχι του!»

(συνεχίζεται)

Ποίηση: Μελαγχολία

 

Μελαγχολία

 

 

Η παραλία με τα δεντράκια

Οι ξαπλώστρες πέρα στην ακτή

Τ' ασάλευτα στο βάθος καράβια

Η ησυχία του απογεύματος, ο Πύργος

Οι απίστευτες κλεφτές ματιές,

τα σανδάλια σου

Οι βουτιές μας στον Κάβο

Τα υγρά φιλιά, οι μουσικές της νύχτας

Τα ηλεκτρισμένα σώματα, οι σιωπές,

όλα είν’ ακόμα εδώ.

 

Αύριο θα συνθλιφτούνε

στο νταμάρι της πόλης.

 

(από τη συλλογή μου Ντόρτια, εκδ. ποιήματα των φίλων, Αθήνα 2012, σε επιμέλεια Κώστα Ριτσώνη)

Γιοχάνα

 

ΓΙΟΧΑΝΑ

 

 

 

Αυθαίρετα την ονομάτισα Γιοχάνα. Γιοχάνα Έρικσεν ή Σβένσον ή Κάρλσον ή κάτι συναφές. Υποθέτω Νορβηγή, Σουηδέζα, μπορεί και Δανέζα υπήκοος. Δεν θα πρέπει να είναι πάνω από επτά ή οκτώ ετών. Παίζει με τον δίμετρο παππού της παιχνίδια σε παραλία της Χαλκιδικής. Η μικρή (χρυσές πλεξούδες, σταρένιο δέρμα, απίστευτη ζωτικότητα) γυρίζει, κάπου κάπου, το μουτράκι της προς το μέρος μου και μου χαμογελά με νάζι. Τη χαιρετώ κι εγώ χαμογελαστός, πίνοντας τον καφέ μου.

Ξαφνικά, μέσα στην άπνοια του θέρους, τη φαντάζομαι να ψηλώνει, ολοένα να ψηλώνει, να μεγαλώνει, να γίνεται συγγραφέας με μεγάλη απήχηση στις αναγνωστικές μάζες, και, εκεί γύρω στα τριάντα πέντε με σαράντα της χρόνια (εγώ θα έχω ήδη αποδημήσει εις Κύριον, προφανώς και ο σχεδόν συνομήλικός μου παππούς της), σε κάποιο από τα βιβλία της να σημειώνει τα εξής: «Θυμάμαι αχνά τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Ελλάδα και τον αγαπημένο μου παππού με τα τεράστια χέρια-φτερούγες του να με προστατεύει σαν άγγελος!». Και λίγο παρακάτω: «Και μες στο λιοπύρι της Μεσογείου θυμάμαι αμυδρά κι έναν κύριο από τη διπλανή ψάθινη ομπρέλα του να με χαιρετάει χαμογελαστός».

Τι νομίζετε! Με κάτι τέτοια ευφάνταστα τεχνάσματα κατακτιέται η αιωνιότητα.

Η αναγνωστική πρόταση του μήνα: Βασίλης Φαϊτάς

 

Η ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

 

 

[Μία φορά κάθε μήνα θα προτείνεται από το blog ένα βιβλίο, πρόσφατης ή παλαιότερης κυκλοφορίας, ως αναγνωστική πρόταση. Γι’ αυτόν τον μήνα θα μας απασχολήσει η ποιητική συλλογή του Βασίλη Φαϊτά Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας (Μανδραγόρας, 2025)]

●

 

Ο ποιητής Βασίλης Φαϊτάς στη δωδέκατη συλλογή του Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας (Μανδραγόρας, 2025) επιχειρεί μια καταβύθιση στην αιώνια ανθρώπινη συνειδητότητα, αναζητώντας επιτακτικά τα όρια αυτής και κατ’ επέκταση το βαθύτερο νόημα, την ουσία της ζωής. Ο φιλοσοφικός στοχασμός και η αναζήτηση της υπέρτατης αλήθειας πάντα διαπερνούσε την ποίηση του Φαϊτά, όμως, εδώ, θαρρεί κανείς ότι υπάρχει ένα επείγον ξεκαθάρισμα του ποιητή με τον εαυτό του για το τι είναι αλήθεια, τι πλάνη, τι ουτοπία, τι όνειρο, και σε ποιο βαθμό όλες οι παραπάνω έννοιες συναπαρτίζουν τον άνθρωπο στην ολότητά του, μέσα στην μακραίωνη και αδιάλειπτη πορεία του στον χρόνο. Γράφει στη σ. 9: «αυτός που γύρευα δεν είμαι / αναχωρητής της πλάνης το όνειρο / αιωρούμενο ψέμα που βλάστησε τυχαία / φλέγεται και ακτινοβολεί στη μελλοντική τέφρα του» (ποίημα Ι).

Ο ποιητής, κατά τον Φαϊτά, είναι ένας αλχημιστής που με όπλα του τις λέξεις και κρυμμένος στο φως «μεταστοιχειώνει τις χαώδεις εκδοχές σε πεπρωμένα / καθελκύει το εφήμερο τους προορισμούς του τυχαίου». (ποίημα ΙΙΙ)

Ο Φαϊτάς, συνολικά με την έως τώρα θητεία του στα Γράμματα, εκφράζει εξαιρετικά το συγκεχυμένο και αξεκαθάριστο της ύπαρξης, το πόσο κοντά αλλά και πόσο μακριά είναι σαν έννοιες το «τίποτα» από το «απέραντο όλο». Είναι ένας συνεπής και ακάματος δημιουργός, που, χαμηλόφωνα αλλά ουσιαστικά, σκάβει με τη σκαπάνη της ποίησης εξορύσσοντας πολύτιμα κοιτάσματα ανθρώπινου πεπρωμένου.

Δείγμα γραφής

(σ. 35, ποίημα ΧΧVΙΙ)

 

Επινόημα ο κόσμος ανέγγιχτης βούλησης

οι λέξεις ναυάγια

κάνουν πάντα λάθος

κανείς δεν μιλάει

τη γλώσσα της πρόωρης νιότης

σε κάθε τέλος

τα ερείπια του εκπεσόντος χρόνου

το αύριο μια αχανής κενότητα

 

(το κείμενο αποτελεί τμήμα πρόσφατης δημοσίευσής μου στην book press· μπορείτε να τη διαβάσετε στη διεύθυνση https://bookpress.gr/stiles/protaseis/26373-poiimata-pou-fernei-o-vardaris-pente-sylloges-apo-ti-sodeia-tou-vorra)

 

 

Πίσω ολοταχώς!

 

 

                                                            ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!

 

Πίσω ολοταχώς! Σταυρός Θεσσαλονίκης και 1972. Οικογενειακή εκδρομή. Ο νεαρός της φωτογραφίας που ιερουργεί στο γρασίδι μ’ ασπρόμαυρα άμφια δεν έχει συμπαίκτη. Έχει στήσει δυο πρόχειρες πέτρες για εστία και κάνει τσιλικάκια και κόλπα με την μπάλα του. Μισό αιώνα και βάλε μετά, ξανακοιτάζω την παλιά φωτογραφία. Και αναρωτιέμαι: Πόσα αντίστροφα χιλιόμετρα θα πρέπει να διανύσω, πόσα μυθιστορήματα ν’ απαρνηθώ, από πόσα ποιήματα σκοτάδια ν’ αναδυθώ, για να τον συναντήσω ξανά και ν' αλλάξουμε δυο, τρεις πασίτσες μαζί, σαν φίλοι;

Π. Γ.

 

Ποίημα: Δελτίο καιρού

 

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

 

 

Στην αρχή ο καιρός θα είναι καλός.

Ποιήματα θα αρμενίζουν στα πελάγη.

Βαθμιαία, θα συγκεντρωθούν σύννεφα γενικευμένης θλίψης.

Θα πέσει μια ψιλή κίτρινη βροχή,

όπως στα όνειρα των αρρώστων ή των απελπισμένων.

Ένα μελτέμι ματαιοδοξίας θα φυσήξει.

Προς το απόγευμα, θα υπάρξει

προσωρινό κενό μνήμης.

Η ζακετούλα το βραδάκι απαραίτητη.

Στις βόλτες, στην παραλία, στα θερινά σινεμά.

Στους άηχους οικογενειακούς πνιγμούς της εξοχής.

 

Το βράδυ θα φυσήξει μνήμη.

Θα παρασύρει χαρτιά, φιλιά, όνειρα,

τσαλακωμένους έρωτες.

Θα στεγνώσει το σπέρμα από το διπλωμένο

σεντόνι του φτηνού ξενοδοχείου.

Θα σκορπίσει λησμονημένες σε συρτάρια φωτογραφίες,

που ακόμα δεν σκίστηκαν.

Εσείς, τον νου σας!

Μην παρασυρθείτε από τον άκαιρο

συναισθηματισμό της στιγμής και μελαγχολήσετε.

 

Την επομένη, πάλι καύσωνας.

Υψηλός δείκτης δυσφορίας − μόνο προσώρας.

Κατάσταση ιδανική για αλλοτινούς εραστές,

που, μες στη καλοκαιρινή άπνοια,

θα εξαχνώνουν τα ξεφτίδια των ερώτων

απ’ τις ουλές του δέρματος, που ακόμη θυμάται.

 

(2009, από ανέκδοτη ποιητική συλλογή)

Ταχυδρομικό κυτίο (8)-Σταύρος Κοσσιώρης

 

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΥΤΙΟ (8)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτάται σύντομο σχόλιο για κάποιο ή κάποια από τα βιβλία που, κατά καιρούς, δέχομαι με το ταχυδρομείο)

 

●

 

Στράτος Κοσσιώρης, Η αγκαλιά του Δεκάλεπτου, ποιήματα, εκδ. ναρκοπέδιο, 2026

 

Στα σπίτια του επί πληρωμή έρωτα συνήθως κυριαρχεί η ωμότητα, ο κυνισμός, η βιασύνη, η συναλλαγή. Τα πορνεία είναι τόποι όπου ο πελάτης θέλει να κρύψει το πρόσωπό του από τους άλλους πελάτες, να κάνει μηχανικά την πράξη και να επιστρέψει στην καθημερινότητά του. Ωστόσο, λογοτέχνες όπως ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Βασίλης Δημητράκος, ο Γιάννης Παλαμιώτης, ο Κώστας Ταχτσής, ο Γιώργος Χρονάς κ. ά., μπόρεσαν ν’ αποτυπώσουν σκηνές, στιγμές και πρόσωπα αγοραίου έρωτα (σε οίκους ανοχής ή σε στέκια, συνήθως πλατείες), όπου κυριαρχούσαν συναισθήματα όπως η ερωτική αγωνία, η ενοχή της συναλλαγής, οι αφόρητες τύψεις, η ερωτική ματαίωση ή η σχέση υποτέλειας-υποταγής ανάμεσα σ’ αυτόν που πληρώνει γιατί έχει ανάγκη να συνευρεθεί ερωτικά και σ’ αυτόν που πληρώνεται εκ συνηθείας ή εξ επαγγέλματος.

Ο Στράτος Κοσσιώρης, ακολουθώντας τον δρόμο των παραπάνω λογοτεχνών, στην ποιητική συλλογή του Η αγκαλιά του Δεκαλέπτου (ναρκοπέδιο, 2026) καταθέτει κουβεντιαστά, εξομολογητικά ποιήματα (εξομολογητικός ρεαλισμός είναι ο ακριβής όρος του λογοτεχνικού ρεύματος που ακολουθεί) πάνω σε βιωμένες καταστάσεις αναφορικά με το κυνήγι του αγοραίου έρωτα, σε «ύποπτους» δρόμους και «σταμπαρισμένα» σημεία της πρωτεύουσας. Με μάτι παρατηρητικό, τις αισθήσεις του σε υπερδιέγερση και μια σπάνια ακρίβεια και λεπτομέρεια στην έκφραση των (συν)αισθημάτων που επιχειρεί ν’ αποτυπώσει, μας αποκαλύπτει μικρές ή μεγάλες στιγμές ανθρωπιάς, ερωτικής διέγερσης, ανοχής, προσωπικών δραμάτων, αλλά και σοφίας ζωής που αποκομίζει κανείς επισκεπτόμενος συστηματικά οίκους ανοχής. Τα δίπολα κυνισμός-ενοχή, αμαρτία-αθωότητα, τύψεις-ερωτική απόλαυση, τρυφερότητα-ωμότητα κυριαρχούν στο βιβλίο. Τα ποιήματα συνήθως καταλήγουν σ' ένα επιμύθιο ενός-δύο στίχων, που συμπυκνώνει την ποιητική ουσία του εκάστοτε δημιουργήματός του. Ο Κοσσιώρης, επί του προκειμένου, δεν λειτουργεί απλώς ως πελάτης που πληρώνει για να συνευρεθεί με μια εκδιδόμενη κοπέλα, αλλά ως μια διευρυμένη συνείδηση που ρουφάει αχόρταγα όλα όσα συμβαίνουν μέσα του ή γύρω του κατά τη διαδικασία (από την προσέλευσή του στον χώρο, την ερωτική προετοιμασία μέχρι την αναχώρησή του) της επί πληρωμή ερωτικής πράξης.  Απογυμνωμένος από τις παγιωμένες συμβάσεις και τα υποκριτικά «πρέπει» μιας κοινωνίας που «κουτά συσχετίζει» καταφεύγει στον επί πληρωμή έρωτα με τρυφερότητα, λεπτότητα κι ευαισθησία, και ο τρόπος του θυμίζει κάτι από πιστό μιας παράδοξης θρησκείας, που προσφεύγει σε χώρο ιερό για να εξαγνισθεί και να ταπεινωθεί. Η άφεση αμαρτιών, σχεδόν πάντα, έρχεται ως φυσικό επακόλουθο του ερωτικού σμιξίματος που έχει προηγηθεί.

Απόλαυσα ιδιαιτέρως τα ειλικρινή ποιήματα του Κοσσιώρη, κυρίως για δύο λόγους:

Πρώτον, γιατί ο τρόπος του και η γραφή του, εκτός τους καβαφικούς απόηχους που εκπέμπουν τα ποιήματα στο σύνολό τους, μού θύμισαν και τη γραφή του αξεπέραστου Μπουκόβσκι, όπου κυνισμός και τρυφερότητα, πιασμένες χέρι χέρι, δίνουν τον τόνο σε ποιητικό και πεζό λόγο, γοητεύοντας τον αναγνώστη.

Δεύτερον: Γιατί όλο και λιγοστεύουν στη σημερινή λογοτεχνία καταγραφές του αγοραίου έρωτα, αφού η πολιτική ορθότητα (πέρα από τη λεκτική στεγνότητα, την ηθικολογία και τον ιδεολογικό διδακτισμό που επέβαλε στα σύγχρονα λογοτεχνικά έργα) υποβάθμισε και την εν λόγω θεματολογία αντιμετωπίζοντάς την, ατυχώς, ως παρακμιακή και υποτιμητική της θέσης της γυναίκας και των επιλογών της ζωής της.

Και κάτι τελευταίο: Ο Κοσσιώρης, όταν μιλά στα ποιήματα του για τις εκδιδόμενες γυναίκες, τις αποκαλεί με τα μικρά τους ονόματα ή τις λέει «κοπέλες» (σπανίως χρησιμοποιεί τους όρους «πόρνη» και «ιερόδουλη»). Αποφεύγει συνειδητά τόσο τον υποτιμητικό όρο «πουτάνα» όσο και τον περισπούδαστο, αναιμικό πολίτικαλ κόρεκτ όρο «σεξεργάτρια», που ακούγεται κατά κόρον τελευταία σε δημοσιογραφικού τύπου άρθρα κοινωνικής κριτικής.

 

Δείγμα γραφής (σ. 9)

 

Αναπηρικό αμαξίδιο

 

Όπως έκανα να μπω

άνοιξε απότομα η πόρτα.

 

Έκανα πίσω

κι είδα έκπληκτος

έναν ηλικιωμένο κύριο να σπρώχνει

με δυσκολία ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Δυο νεαροί θαμώνες βγήκαν σβέλτοι

και τον βοήθησαν.

 

Ο πατέρας αυτός πόση αφοσίωση έδειχνε

πίσω απ’ το ταλαίπωρο βλέμμα του

και πόση στοργή για το ανάπηρο παιδί του.

Παραμέρισα,

δεν θέλησα μέσα στον οίκο αυτό να εισέλθω.

 

Καθώς απομακρυνόμουν

η σκέψη μου πήγε στην πόρνη.

 

Άραγε θα μπορέσω κάποτε κι εγώ να αξιωθώ

μια τέτοια ταπείνωση;

Μια τέτοια άφεση αμαρτιών;

 

Π. Γ.

Voyage, voyage (10): Μπάντεν Αυστρίας

 

Η στήλη «Voyage, voyage» είναι ένα είδος ταξιδιωτικών εντυπώσεων, με ποιητικό βλέμμα, από τουριστικούς ή προσκυνηματικούς τόπους του εξωτερικού ή της Ελλάδας, που επισκέφτηκα στο παρελθόν και που με ενέπνευσαν.

 

֎

 

 

ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

 

 

Είναι ένα θέμα αυτό με τα ταξίδια στο εξωτερικό. Επισκέπτεσαι χώρες πιο προηγμένες, πιο οργανωμένες και με καλύτερη συμπεριφορά πολιτών από τη δική σου, και, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, σε πιάνει απελπισία. Στη λουτρόπολη Μπάντεν της Αυστρίας, πριν από λίγα χρόνια, περίμενα μπροστά σε μια διάβαση, αναποφάσιστος για το αν έπρεπε να ανηφορίσω στο Πάρκο των ποιητών ή να επιστρέψω στο σημείο συνάντησης του γκρουπ. Ήταν και η απόλυτη ηρεμία του χώρου που με είχε συνεπάρει. Είχαν περάσει δύο, τρία, πέντε λεπτά, και μαζί μου περίμενε ένας οδηγός με το αμάξι του, αναμένοντας να δει τι θα κάνω. Ποιος θα το έκανε αυτό στην Ελλάδα; Όταν αντιλήφθηκα τι είχε συμβεί, βιάστηκα να περάσω απέναντι, ευχαριστώντας με μια μικρή υπόκλιση τον οδηγό για την υπομονή που είχε δείξει. Λίγα μέτρα, παρακάτω, στο σπίτι του Μπετόβεν (ένα από τα πολλά όπου διέμενε ο μουσουργός στην Κεντρική Ευρώπη) που είχε γίνει μουσείο, ήταν συνεχώς, συμβολικά, τα παράθυρά του ανοιχτά, υποδηλώνοντας την αέναη επικοινωνία καλλιτεχνών και κοινού διά μέσου της τέχνης. Οποιοδήποτε μουσείο στην Ελλάδα με ανοιχτά παράθυρα θα είχε υποστεί ανελέητο πλιάτσικο παραβατικών και μπαχαλάκηδων ή θα είχε γίνει στέκι κατάληψης περιθωριακών στοιχείων. Δεν γνωρίζω αν το πρόβλημα είναι πολιτικό, ιστορικό, υπαρξιακό, κοινωνικό, μεταφυσικό ή γονιδιακό. Σημασία έχει πως κάνοντας παρανάγνωση στους στίχους του Σεφέρη «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει...» (στίχοι που γράφτηκαν με βαθιά επίγνωση και συναίσθηση του βάρους της ιστορίας και των μνημείων αυτής της χώρας) δικαιούμαι, ανερυθρίαστα, να δηλώσω:

Όπου και να ταξιδέψω στο εξωτερικό, η επιστροφή πάντα θα με πληγώνει...

 

Π. Γ.

Σημειωματάριο (4)

 

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ (4)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτώνται 9 σκέψεις κάθε φορά, που σημειώθηκαν ακατέργαστες στο σημειωματάριο του κινητού μου τηλεφώνου)

 

֎

 

 

Παλιά ατζέντα. Τα ονόματα και τα τηλέφωνα γραμμένα με μολύβι. Τηλέφωνα που άλλαξαν, πρόσωπα που έφυγαν από τη ζωή. Σε κάποια άλλα τηλεφωνικά νούμερα το μολύβι έχει σβηστεί και δεν διακρίνεται καθαρά ο αριθμός. Μισοσβησμένα ονόματα, άκυρα, δυσανάγνωστα νούμερα, τσαλακωμένες σελίδες. Γιατί κρατώ, λοιπόν, ακόμη αυτήν την παλιά ατζέντα;

 

 

Λουφάζω και πάλι στην παλιά μουσική.  Camel, Deep Purple, Procol Harum, Emerson Lake and Palmer. Καταφεύγω ξανά στη χαμένη εφηβεία μου μήπως γλιτώσω από την κατακτημένη ενηλικίωσή μου.

 

 

Δυσκολεύεται να αποδεχτεί και να μεταβολίσει τη μεταφεμινιστική λογοτεχνία των καιρών του, που στρέφεται κατά της πατριαρχίας. Ίσως γιατί, από τα γεννοφάσκια του, ένιωσε στο πετσί του τη μητριαρχία.

 

 

Διαβάζω πως ο Πάπας επιπλήττει κάποιους μοναχούς και ιερείς στο Βατικανό επειδή γράφουν τα κηρύγματά τους με τη βοήθεια του ΑΙ. Ακόμη και την πίστη καβάλησε η τεχνολογία!

 

 

Τι ακατάσχετες φλυαρίες! Τι ανούσιος χαρτοπολτός! Τι λιπαρή ματαιοδοξία! σκέφτηκε το μικρό ποίημα αντικρίζοντας το πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Κι έτσι, κομψό, ευέλικτο και αξιοπρεπές, το προσπέρασε.

 

 

Γέρασε. Πέθανε. Πέρασε. Ίσως ξεχαστεί. Όμως υπήρξε.

 

 

Λόγος στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε και λόγος και Θεός. Ίσως γι’ αυτό η λογοτεχνία εμπεριέχει κάτι το Θείο.

 

 

Απορία από μαθητή μου της δεύτερης τάξης, μετά την ανάγνωση μιας ιστορίας στην αίθουσα: «Κύριε, πού πάνε τα παραμύθια όταν τελειώνουν;». Δεν ήξερα τι να του απαντήσω.

 

 

Ολοκλήρωσε την ακρόαση ενός σιντί με μουσική ενός βιρτουόζου τσελίστα. Η σιωπή που ακολούθησε της ακρόασης ήταν τόσο μεστή, σαν μια καινούρια, θεσπέσια μουσική.

 

(συνεχίζεται)

Βιβλιοπάζαρο και φέτος

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΖΑΡΟ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

 

  

Υπογραφή βιβλίων και φέτος στο Φεστιβάλ βιβλίου της παραλίας Θεσσαλονίκης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας μία μνήμη από το μακρινό καλοκαίρι του 2004. Είχα ξεσηκώσει τη Μαρία Κέντρου-Αγαθοπουλου να υπογράψουμε τα νέα, τότε, βιβλία μας στο περίπτερο του οίκου που μας στέγαζε, στην παραλία. Στην αρχή εκείνη ήταν διστακτική.

«Εγώ δεν είμαι για τέτοια, σαν εκδιδόμενοι θα είμαστε...» η αντίδρασή της.

Με τα πολλά την έπεισα.

Έγινε η ανακοίνωση των ονομάτων μας με επισημότητα από τα μεγάφωνα. Σταθήκαμε στο περίπτερο σχεδόν δύο ολόκληρες ώρες και υπογράψαμε μόλις από ένα αντίτυπο έκαστος. Εκείνη μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων, εγώ ένα πολλά υποσχόμενο μυθιστόρημα. Η Μαρία έδειχνε ανήσυχη.

«Μα, μόνο να τα ξεφυλλίζουν και να μην αγοράζουν!» άρχισα κι εγώ να γκρινιάζω.

Κάποια στιγμή ένας περίεργος τύπος, κάπως αλλοπαρμένος, άρχισε να μας δίνει συγχαρητήρια και να μας λέει συνεχώς «καλή επιτυχία». Έφυγε δίχως να αγοράσει.

Έκανα ένα πικρό σχόλιο αμέσως μετά, του στιλ:

«Πιο χρήσιμο θα ήταν να αγόραζες παρά να μας ευχόσουν» ή κάτι τέτοιο.

Η Μαρία με μάλωσε:

«Μη φέρεσαι έτσι στους ανθρώπους! Ποιος λέει σήμερα στον άλλον καλή επιτυχία; Γνωρίζεις πολλούς από τον χώρο μας να το κάνει;» με κατακεραύνωσε.

Πήγαμε μετά στο Ντορέ να φάμε τα αγαπημένα της μπιφτεκάκια με πουρέ μήπως ξεχάσουμε το χαμένο δίωρο στο όρθιο προς άγραν αναγνωστών. Είχε αρχίσει άλλωστε, κατά το συνήθειο του καιρού, να ψιχαλίζει.

Τις προάλλες, πάντως, στην παραλία, τουλάχιστον δεν έβρεξε. Οι θεοί, παραδόξως, στάθηκαν συμπαραστάτες στο βιβλιοπάζαρο. Υπέγραψα κάποια αντίτυπα, μίλησα με κόσμο, το χάρηκα αρκετά. Μία κυρία διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου μου είπε πως ήταν έτοιμη να το αγοράσει, αλλά επειδή μιλάει για Κισλόφσκι το αφήνει. Χαμογελαστός τής ευχήθηκα καλό καλοκαίρι.

Με τη Μαρία έχουμε χρόνια να τα πούμε. Εύχομαι και ελπίζω να είναι καλά. Της στέλνω με αυτό το μικρό κείμενο την αγάπη μου.

 

Π.Γ.