Γιοχάνα

 

ΓΙΟΧΑΝΑ

 

 

 

Αυθαίρετα την ονομάτισα Γιοχάνα. Γιοχάνα Έρικσεν ή Σβένσον ή Κάρλσον ή κάτι συναφές. Υποθέτω Νορβηγή, Σουηδέζα, μπορεί και Δανέζα υπήκοος. Δεν θα πρέπει να είναι πάνω από επτά ή οκτώ ετών. Παίζει με τον δίμετρο παππού της παιχνίδια σε παραλία της Χαλκιδικής. Η μικρή (χρυσές πλεξούδες, σταρένιο δέρμα, απίστευτη ζωτικότητα) γυρίζει, κάπου κάπου, το μουτράκι της προς το μέρος μου και μου χαμογελά με νάζι. Τη χαιρετώ κι εγώ χαμογελαστός, πίνοντας τον καφέ μου.

Ξαφνικά, μέσα στην άπνοια του θέρους, τη φαντάζομαι να ψηλώνει, ολοένα να ψηλώνει, να μεγαλώνει, να γίνεται συγγραφέας με μεγάλη απήχηση στις αναγνωστικές μάζες, και, εκεί γύρω στα τριάντα πέντε με σαράντα της χρόνια (εγώ θα έχω ήδη αποδημήσει εις Κύριον, προφανώς και ο σχεδόν συνομήλικός μου παππούς της), σε κάποιο από τα βιβλία της να σημειώνει τα εξής: «Θυμάμαι αχνά τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Ελλάδα και τον αγαπημένο μου παππού με τα τεράστια χέρια-φτερούγες του να με προστατεύει σαν άγγελος!». Και λίγο παρακάτω: «Και μες στο λιοπύρι της Μεσογείου θυμάμαι αμυδρά κι έναν κύριο από τη διπλανή ψάθινη ομπρέλα του να με χαιρετάει χαμογελαστός».

Τι νομίζετε! Με κάτι τέτοια ευφάνταστα τεχνάσματα κατακτιέται η αιωνιότητα.

Πίσω ολοταχώς!

 

 

                                                            ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!

 

Πίσω ολοταχώς! Σταυρός Θεσσαλονίκης και 1972. Οικογενειακή εκδρομή. Ο νεαρός της φωτογραφίας που ιερουργεί στο γρασίδι μ’ ασπρόμαυρα άμφια δεν έχει συμπαίκτη. Έχει στήσει δυο πρόχειρες πέτρες για εστία και κάνει τσιλικάκια και κόλπα με την μπάλα του. Μισό αιώνα και βάλε μετά, ξανακοιτάζω την παλιά φωτογραφία. Και αναρωτιέμαι: Πόσα αντίστροφα χιλιόμετρα θα πρέπει να διανύσω, πόσα μυθιστορήματα ν’ απαρνηθώ, από πόσα ποιήματα σκοτάδια ν’ αναδυθώ, για να τον συναντήσω ξανά και ν' αλλάξουμε δυο, τρεις πασίτσες μαζί, σαν φίλοι;

Π. Γ.

 

Ποίημα: Δελτίο καιρού

 

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

 

 

Στην αρχή ο καιρός θα είναι καλός.

Ποιήματα θα αρμενίζουν στα πελάγη.

Βαθμιαία, θα συγκεντρωθούν σύννεφα γενικευμένης θλίψης.

Θα πέσει μια ψιλή κίτρινη βροχή,

όπως στα όνειρα των αρρώστων ή των απελπισμένων.

Ένα μελτέμι ματαιοδοξίας θα φυσήξει.

Προς το απόγευμα, θα υπάρξει

προσωρινό κενό μνήμης.

Η ζακετούλα το βραδάκι απαραίτητη.

Στις βόλτες, στην παραλία, στα θερινά σινεμά.

Στους άηχους οικογενειακούς πνιγμούς της εξοχής.

 

Το βράδυ θα φυσήξει μνήμη.

Θα παρασύρει χαρτιά, φιλιά, όνειρα,

τσαλακωμένους έρωτες.

Θα στεγνώσει το σπέρμα από το διπλωμένο

σεντόνι του φτηνού ξενοδοχείου.

Θα σκορπίσει λησμονημένες σε συρτάρια φωτογραφίες,

που ακόμα δεν σκίστηκαν.

Εσείς, τον νου σας!

Μην παρασυρθείτε από τον άκαιρο

συναισθηματισμό της στιγμής και μελαγχολήσετε.

 

Την επομένη, πάλι καύσωνας.

Υψηλός δείκτης δυσφορίας − μόνο προσώρας.

Κατάσταση ιδανική για αλλοτινούς εραστές,

που, μες στη καλοκαιρινή άπνοια,

θα εξαχνώνουν τα ξεφτίδια των ερώτων

απ’ τις ουλές του δέρματος, που ακόμη θυμάται.

 

(2009, από ανέκδοτη ποιητική συλλογή)

Βιβλιοπάζαρο και φέτος

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΖΑΡΟ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

 

  

Υπογραφή βιβλίων και φέτος στο Φεστιβάλ βιβλίου της παραλίας Θεσσαλονίκης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας μία μνήμη από το μακρινό καλοκαίρι του 2004. Είχα ξεσηκώσει τη Μαρία Κέντρου-Αγαθοπουλου να υπογράψουμε τα νέα, τότε, βιβλία μας στο περίπτερο του οίκου που μας στέγαζε, στην παραλία. Στην αρχή εκείνη ήταν διστακτική.

«Εγώ δεν είμαι για τέτοια, σαν εκδιδόμενοι θα είμαστε...» η αντίδρασή της.

Με τα πολλά την έπεισα.

Έγινε η ανακοίνωση των ονομάτων μας με επισημότητα από τα μεγάφωνα. Σταθήκαμε στο περίπτερο σχεδόν δύο ολόκληρες ώρες και υπογράψαμε μόλις από ένα αντίτυπο έκαστος. Εκείνη μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων, εγώ ένα πολλά υποσχόμενο μυθιστόρημα. Η Μαρία έδειχνε ανήσυχη.

«Μα, μόνο να τα ξεφυλλίζουν και να μην αγοράζουν!» άρχισα κι εγώ να γκρινιάζω.

Κάποια στιγμή ένας περίεργος τύπος, κάπως αλλοπαρμένος, άρχισε να μας δίνει συγχαρητήρια και να μας λέει συνεχώς «καλή επιτυχία». Έφυγε δίχως να αγοράσει.

Έκανα ένα πικρό σχόλιο αμέσως μετά, του στιλ:

«Πιο χρήσιμο θα ήταν να αγόραζες παρά να μας ευχόσουν» ή κάτι τέτοιο.

Η Μαρία με μάλωσε:

«Μη φέρεσαι έτσι στους ανθρώπους! Ποιος λέει σήμερα στον άλλον καλή επιτυχία; Γνωρίζεις πολλούς από τον χώρο μας να το κάνει;» με κατακεραύνωσε.

Πήγαμε μετά στο Ντορέ να φάμε τα αγαπημένα της μπιφτεκάκια με πουρέ μήπως ξεχάσουμε το χαμένο δίωρο στο όρθιο προς άγραν αναγνωστών. Είχε αρχίσει άλλωστε, κατά το συνήθειο του καιρού, να ψιχαλίζει.

Τις προάλλες, πάντως, στην παραλία, τουλάχιστον δεν έβρεξε. Οι θεοί, παραδόξως, στάθηκαν συμπαραστάτες στο βιβλιοπάζαρο. Υπέγραψα κάποια αντίτυπα, μίλησα με κόσμο, το χάρηκα αρκετά. Μία κυρία διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου μου είπε πως ήταν έτοιμη να το αγοράσει, αλλά επειδή μιλάει για Κισλόφσκι το αφήνει. Χαμογελαστός τής ευχήθηκα καλό καλοκαίρι.

Με τη Μαρία έχουμε χρόνια να τα πούμε. Εύχομαι και ελπίζω να είναι καλά. Της στέλνω με αυτό το μικρό κείμενο την αγάπη μου.

 

Π.Γ.

Φεστιβάλ βιβλίου στην παραλία

 

45ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Το Σάββατο, 27 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, στο περίπτερο Σ. ΕΚ. Β (αριθμός 89-90), στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 45^ου Φεστιβάλ Βιβλίου, θα υπογράψω αντίτυπα του πρόσφατου μυθιστορήματός μου Η μελωδία των αγαλμάτων (Βακχικόν, 2026). Ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά και να τα πούμε.

Π. Γ.

Ταχυδρομικό κυτίο (7): Christina Rossetti και Λεβίνα

 

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΥΤΙΟ (7)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτάται σύντομο σχόλιο για κάποιο ή κάποια από τα βιβλία που, κατά καιρούς, δέχομαι με το ταχυδρομείο)

 

●

 

Η Ευσταθία Δήμου έχει προλάβει να κομίσει στα Γράμματα σημαντικά κι ενδιαφέροντα πράγματα με πολλές ιδιότητες. Φιλόλογος, ερευνήτρια, δοκιμιογράφος, ποιήτρια, πεζογράφος αλλά και μεταφράστρια και ανθολόγος και επιμελήτρια ύλης λογοτεχνικών περιοδικών.

Δύο πρόσφατα βιβλία (του 2026) που έλαβα με το ταχυδρομείο και που μου έκαναν εντύπωση είναι το «Christina Rossetti» (Οι εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα, 2026), όπου η Δήμου έχει κάνει τη μετάφραση των ποιημάτων κι έχει γράψει την εισαγωγή, και το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Λεβίνα» για τη σατιρική λογοτεχνία (εκδ. Κουκκίδα, Ιανουάριος-Ιούνιος 2026), στο οποίο η Δήμου επέλεξε κι επιμελήθηκε την ύλη του, γράφοντας παράλληλα το εκδοτικό σημείωμα.

Αναφορικά με το «Christina Rossetti» η Δήμου αναφέρει στην εισαγωγή της πως η ποίηση της εν λόγω Αγγλοϊταλίδας ποιήτριας «διατηρεί και υπερασπίζεται έναν ευλαβικό τόνο από την αρχή μέχρι το τέλος». Παρακάτω αναφέρεται πως «η ποίηση της αναδίδει το άρωμα της εποχής και οι φόρμες στις οποίες είναι γραμμένα τα περισσότερα από τα ποιήματά της καθιστούν την ανάγνωσή τους μια απολαυστική εμπειρία». Για να καταλήξει η μεταφράστρια πως «το ιδιαίτερο κλίμα και η ατμόσφαιρα της Rossetti διχάζονται και επανενώνονται σε δύο μάλλον αντιθετικές μεταξύ τους συνθήκες: τον παιγνιώδη τόνο και τη βαθιά τραγικότητα» (σ. 11)

           

                        Δείγμα γραφής (σ. 73)

 

      [Διαμάντι ή κάρβουνο;…]

 

Διαμάντι ή κάρβουνο;

Διαμάντι, παρακαλώ.

Ποιος νοιάζεται για ένα άχρηστο κάρβουνο

κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό;

 

Διαμάντι ή κάρβουνο;

Κάρβουνο, παρακαλώ.

Κάποιος νοιάζεται για το κάρβουνο

την ώρα που παγώνει το νερό.

 

 

Το περιοδικό «Λεβίνα», που το χάρηκα ιδιαίτερα και απόλαυσα την ύλη του, εκτός του εκδοτικού σημειώματος, περιλαμβάνει ένα δοκίμιο για την Ανατομία της σάτιρας του Gilbert Highet (μτφρ. Ευσταθίας Δήμου), επιλεγμένη σατιρική ελληνική ποίηση και πεζογραφία αλλά και ακόμη μία μελέτη, ξένη ποίηση, το Από το Σατιρικό παρελθόν, μια ανθολόγηση του έργου του Γεώργιου Σουρή και κριτικό κείμενο της επιμελήτριας ύλης για τη σατιρική ποίηση του Θεοδόση Βολκώφ και του Ορφέα Απέργη.

Η Ευσταθία Δήμου στο εκδοτικό σημείωμα, μεταξύ άλλων, επισημαίνει για το περιοδικό πως «Η Λεβίνα έρχεται για να καλύψει ένα κενό ή μάλλον για να το αναδείξει. Κενό όχι μόνο στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα και τις τέχνες, αλλά και στην ίδια τη ζωή μας που μοιάζει βυθισμένη στη σοβαρότητα, την τυπικότητα, τη σύμβαση». Προσυπογράφω αυτήν την άποψή της και με τα δύο χέρια, αναπολώντας τις ατέλειωτες ώρες που, προσωπικά, βυθίστηκα ως αναγνώστης για ολόκληρες δεκαετίες σε βιβλία «σοβαρά» (ή μήπως απλώς σοβαροφανή;), μελαγχολικά, δακρύβρεχτα και τετριμμένα, αναζητώντας μάταια λίγα ψήγματα χιούμορ από τους συγγραφείς τους, που είχαν πάρει τη ζωή (τη δική τους αλλά και των άλλων) τόσο μα τόσο σοβαρά.

 

          Επιλογή από την ύλη του περιοδικού

        (σ. 34, ποίημα του Γιάννη Ν. Κυριαζή)

 

       Οι τελευταίοι

 

Από τις παρελάσεις

πρόσεξε μη γελάσεις

μ’ αρέσουνε οι τελευταίοι

που είναι κοντοί μα και ωραίοι

 

Χωρίς της φύσεως να ’χουν το δώρο

Με κυάλια βλέπουν τον σημαιοφόρο.

Αδιάφοροι, με δίχως βήμα…

Μόνο γι’ αυτούς αξίζει ποίημα.

 

Π. Γ.

ΤΕΧΝΕΣ OnLine-Κριτική

 

                                                Μια κριτική (σχόλιο) του Κώστα Τραχανά 

                                         για το βιβλίο μου Η μελωδία των αγαλμάτων

https://www.texnesonline.gr/2026/06/blog-post_95.html

Συνέντευξη του Π. Γούτα στην book press

 

                                      ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΑΓΟΡΑΣΤΟ 

                                  ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ BOOK PRESS

https://bookpress.gr/sinenteuxeis/ellines/26113-5-lepta-me-ton-panagioti-goyta-sto-teleftaio-mythistorima-mou-mia-olokliri-epoxi-anavionei-se-ena-bar

Εισιτήριο-ένα ποίημα

 

Το έως σήμερα ποιητικό μου έργο είναι εξαιρετικά ισχνό σε σχέση με το αντίστοιχο πεζογραφικό μου. Βασίζεται σε ένα μόλις βιβλίο, τα Ντόρτια (Ποιήματα των φίλων, 2012). Μου δίνει χαρά όμως να ανακαλύπτω διάσπαρτους στίχους μου είτε ολόκληρα ποιήματα σε διάφορες ιστοσελίδες ή στα κοινωνικά δίκτυα. Παραθέτω ηλεκτρονικό σύνδεσμο για να διαβάσετε το ποίημά μου «Εισιτήριο», δημοσιευμένο από το Κέντρο Λεξικολογίας-γλώσσα, λέξεις, λεξικά.

https://www.facebook.com/lexicologycenter/posts/-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-k%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CF%80%CF%81%CF%89%CE%AF-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9/1313755367608762/

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

 

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

3 πεζογράφοι απαντούν

 

Ο Παναγιώτης Γούτας, η Λένα Χ. Δημητριάδου και ο Ντίνος Γιώτης μιλούν για τη συγγραφική τους εμπειρία και τα νέα τους βιβλία.

 

Παναγιώτης Γούτας, Λένα Χ. Δημητριάδου, Ντίνος Γιώτης

 

Τα βιβλία «Η Μελωδία των Αγαλμάτων» του Παναγιώτη Γούτα, «Κλειώ» της Λένας Χ. Δημητριάδου («Κλειώ») και «Αθήνα 2.0 του Ντίνου Γιώτη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Βακχικόν

→ Συνέντευξη στον Γιάννη Παπαδόπουλο

Διαβάστε τις συνεντεύξεις στον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.athensvoice.gr/politismos/vivlio/966319/suggrafeas-genniesai-i-ginesai-3-pezografoi-apadoun/ 

  

Η μελωδία των αγαλμάτων: η πρώτη κριτική

 

(Η πρώτη κριτική για το μυθιστόρημά μου Η μελωδία των αγαλμάτων μόλις δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό fractal από την ποιήτρια, φιλόλογο και κριτικογράφο Χρυσάνθη Ιακώβου. Την ευχαριστώ από καρδιάς. Παραθέτω το κείμενό της.)

 

֎

 

 

Ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα για τα διαψευσμένα όνειρα, τις λάθος επιλογές και την ανάγκη για ευτυχία

 

                      Γράφει η Χρυσάνθη Ιακώβου

 

 

Παναγιώτης Γούτας «Η μελωδία των αγαλμάτων», Εκδόσεις Βακχικόν, 2026

 

Μπορούν οι άνθρωποι να σηκώσουν το βάρος των επιλογών τους; Κι αν οι επιλογές τους είναι λάθος, μπορούν να βρουν τη δύναμη να κάνουν μια νέα αρχή; Αυτό μοιάζει να αναρωτιέται ο Παναγιώτης Γούτας στο νέο του βιβλίο «Η μελωδία των αγαλμάτων», τοποθετώντας τους ήρωές του αριστοτεχνικά σε κομβικά σημεία της ζωής τους, όπου τα λάθη, οι μεταμέλειες και οι αδυναμίες τους τους καθορίζουν.

Οι ήρωες πολλοί και με διαφορετικές πληγές ο καθένας. Τρεις συμφοιτήτριες που ξανασυναντιούνται χρόνια μετά και αρχίζουν τη φιλία τους από την αρχή, αναπολώντας τον παλιό τους έρωτα για το ίδιο πρόσωπο. Ένας άντρας που κρύβει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις από τη γυναίκα του και ένας άλλος που φοβάται τη δέσμευση. Μια υπάλληλος μικροβιολογικού που επιλέγει τους λάθος συντρόφους. Ένας αστυνομικός που καταδιώκει τα λάθος άτομα, ένας γυμνασιάρχης που γράφει διηγήματα. Πολλά από τα πρόσωπα του βιβλίου δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, έχουν όμως ένα κοινό: συχνάζουν στο ίδιο μπαρ, το Ερμής Ανάδρομος. Ο Ερμής Ανάδρομος, ένα μέρος όπου διασταυρώνονται τυχαία -ή μοιραία- οι ζωές άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, λειτουργεί σαν καταφύγιο για τους ήρωες και σαν άξονας και κέντρο αναφοράς για τον συγγραφέα.

Τολμηρό εγχείρημα από την πλευρά του συγγραφέα να συνενώσει τόσα διαφορετικά στοιχεία σε ένα μυθιστόρημα χωρίς να χάσει τις ισορροπίες και χωρίς να προκαλέσει σύγχυση στον αναγνώστη – αντιθέτως, ο σπονδυλωτός χαρακτήρας του βιβλίου δίνει ρυθμό και ένταση χάρη στις εναλλασσόμενες σκηνές και δημιουργεί ένα ενδιαφέρον σύμπλεγμα προσώπων, γεγονότων, ιδεών.

Οι ήρωες του βιβλίου μοιάζουν σε ένα πρώτο επίπεδο εγκλωβισμένοι στις ζωές τους, σε δικά τους προσωπικά αδιέξοδα ή μυστικά, με λάθη δικά τους ή με καταστάσεις που τους επιβλήθηκαν χωρίς τη θέλησή τους, όμως τελικά ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται όσα τους συμβαίνουν και η δύναμη που επιδεικνύουν όταν χρειαστεί είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει. Οι ήρωες του Γούτα ενεργούν πέρα από τους κανόνες του πρέπει, ενεργούν μόνο με βάση αυτό που θέλουν και αυτό που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν. Κι αυτό ίσως είναι αρκετό για να ζήσει κανείς μια ικανοποιητική ζωή.

Ο συγγραφέας παίζει αρκετά με την έννοια της νοσταλγίας και του παρελθόντος, όχι με τρόπο τρυφερό ή μελοδραματικό, αλλά χρησιμοποιώντας την έννοια αυτή για να τοποθετήσει τους ήρωες στο σήμερα. Υπάρχει διαρκώς η διάψευση, η απογοήτευση και συγχρόνως μια νέα ελπίδα.

Πίσω από τις ζωές των ηρώων και τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα που συμβαίνουν, ο Γούτας έχει γεμίσει το βιβλίο με τέχνη, με αναφορές σε ταινίες ή σε μουσικά κομμάτια της τζαζ. Ενδιαφέρουσες επίσης οι αναφορές στην πολιτική, στην Αριστερά, στη διάψευση των οραμάτων. Το φόντο που έχει χτίσει ο συγγραφέας συμπλέκεται αριστοτεχνικά με τη δράση του βιβλίου και τις ζωές των ηρώων του.

Τα πρόσωπα του βιβλίου δεν οδηγούνται απαραιτήτως κάπου. Δεν ξεφεύγουν εντελώς από τους δαίμονές τους, δεν ζουν ίσως τη ζωή που ονειρεύτηκαν, δεν εξιλεώνονται απόλυτα, δεν διορθώνουν τα πάντα. Απλώς συνεχίζουν κάνοντας το καλύτερο που μπορούν. Κι αυτό είναι τελικά μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική λογοτεχνική προσέγγιση.

 

 

 https://www.fractalart.gr/i-melodia-ton-agalmaton/

 

Νέα μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων

 

                  ΝΕΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ 

          ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Η Εταιρεία Συγγραφέων αλλάζει εποχή: Δυναμώνει, ανανεώνεται, εξελίσσεται, με 76 τακτικά νέα μέλη και πολλά επίτιμα και αντεπιστέλλοντα

 

Διαβάστε το άρθρο της book press στον παρακάτω ηλεκτρονικό σύνδεσμο:

 

 https://bookpress.gr/politismos/teleutaia-nea/26028-i-etaireia-syggrafeon-allazei-epoxi-dynamonei-ananeonetai-ekselissetai-me-76-taktika-nea-meli-kai-polla-epitima-kai-antepistellonta

Ευχαριστώ θερμά όσες και όσους στήριξαν την υποψηφιότητά μου, εντάσσοντάς με ως τακτικό μέλος στην Εταιρεία Συγγραφέων.

                                                                                  Π. Γ.

 

 

Σημειωματάριο (3)

 

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ (3)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτώνται 9 σκέψεις κάθε φορά, που σημειώθηκαν ακατέργαστες στο σημειωματάριο του κινητού μου τηλεφώνου)

 

֎

 

   

 

 

Μετά την πολύωρη καταρρακτώδη βροχή ένα περιστέρι ήρθε και θρονιάστηκε στο περβάζι του μπαλκονιού μου. Άνοιξα δειλά το παράθυρο, ο Νώε πουθενά. Το περιστέρι έφερε μια ακόμη γύρα στο μπαλκόνι, άφησε μια γενναία κουτσουλιά και πέταξε μακριά, σαν να μου έλεγε: "Κιβωτός είναι τα βιβλία που γράφεις· αυτά θα σε σώσουν από τον κατακλυσμό που πλησιάζει και τίποτε άλλο".

 

 

Μετά από σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια οι επιστήμονες, χάρη στην τεχνολογία, μπόρεσαν να διαβάσουν ένα γκράφιτι στην περιοχή της Πομπηίας, που είχε καλυφθεί από τέφρα λόγω της φοβερής έκρηξης του ηφαιστείου. Το γκράφιτι έγραφε: Erato amat. Δεν στάθηκε δυνατόν να αναγνωστεί η συνέχεια, δεν μαθεύτηκε ποτέ ποιον αγαπούσε η Ερατώ. Κι αυτό το πολύτιμο εύρημα ωστόσο, έστω και λειψό, δεν παύει να είναι σαν ένας απρόσμενος θησαυρός κρυμμένος κάτω από χαλάσματα. Ίσως πολυτιμότερος από τους τάφους στρατηλατών, αυτοκρατόρων η θρησκευτικών μυστών, που απεγνωσμένα οι αρχαιολόγοι πασχίζουν να φέρουν στο φως. Ένας έρωτας που αντέχει τόσα χρόνια θαμμένος κάτω από χαλάσματα.

 

 

Έγραφε με αφόρητη πεζότητα ιστορίες υπερβατικής λογοτεχνίας. Σαν να περιέγραφε το πώς έψησε κέικ στον φούρνο της. Σκέφτομαι πως δεν εξοικειώνεται έτσι ο αναγνώστης με το ανοίκειο. Το ανοίκειο για να γίνει οικείο θέλει ένα ιδιαίτερο ξεπέταγμα της σκέψης και της γραφής, μια λεπταίσθητη φαντασία. Το κάτι διαφορετικό που να προσεγγίζει την ποίηση.

 

 

Αδειάζω το μυαλό μου γεμίζοντας τη σελίδα με λέξεις. Γράφοντας σημειώσεις στο κινητό μου, νομίζω πως αυτό, από άψυχο αντικείμενο, μεταμορφώνεται και εξανθρωπίζεται. Είναι κι αυτό μια πορεία, ένας στόχος στη ζωή: το να εξανθρωπίζεις το κινητό σου.

 

 

Οπαδοί, που με χολή και κακία υποδέχονται τους αντιπάλους τους στα γήπεδα, ενώθηκαν και έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης στους αντιπάλους τους μετά την τραγωδία της Τιμισοάρα. Τους ένωσε ο δρόμος, η τρέλα και οι οπαδικές εκδρομές. Η απέλπιδα φυγή για μια ιδέα μοναδική και ανεπανάληπτη. Τους ένωσε η σκιά του θανάτου.

 

 

Προσέχω τα χέρια των πωλητριών όταν ψωνίζω. Το δέρμα, τις φλέβες, τη λευκότητα τους. Τις ανατομικές λεπτομέρειες. Τα χέρια που μου δίνουν κάθε πρωί στο χέρι το ψωμί, την εφημερίδα, τον καφέ, τα τσιγάρα μου. Προσέχω τα χέρια. Τα χέρια που δίνουν.

 

 

Η Μήδεια, η Φραγκογιαννού, οι σύγχρονες δήμιοι που εμφανίζονται στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Η παιδοκτονία. Τόσο παλιά, τόσο δοκιμασμένη, τόσο ελληνική συνήθεια. Μανάδες που σκοτώνουν τα παιδιά τους!

 

 

Στην αντιηρωική εποχή μας έχουμε την τάση να κατασκευάζουμε ήρωες. Σε τροχαία δυστυχήματα, σε σιδηροδρομικές τραγωδίες (ή μήπως εγκλήματα;), σε εργατικά ατυχήματα σε εργοστάσια. Από την άλλη όμως, και μόνο η επιβίωση σ’ αυτή την απίστευτη χώρα δεν ενέχει κάτι το ηρωικό; Πόσο μάλλον το να χάνεις τη ζωή σου κάτω από τέτοιες συνθήκες...

 

 

Όλα μου τα βιβλία τα έχω γράψει σε μεταφορικά μέσα, σε καφέ ή στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού. Πολλές ιδέες σημειώθηκαν μέσα σε σχολικές αίθουσες, στα διαλείμματα. Τώρα που απέκτησα δικό μου χώρο σε καινούριο, ευρύχωρο διαμέρισμα, κάθομαι στο γραφείο μου, ανοίγω τον υπολογιστή και δεν ξέρω τι να γράψω.

 

                                               (συνεχίζεται)