Απουσιολόγιο: Γιάννης Γρηγοράκης

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ (1950-2026)

 

 

Ο σημαντικός πεζογράφος της πόλης μας αλλά και της χώρας Γιάννης Γρηγοράκης (ο καλός μου φίλος, Γιάννης) δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Έφυγε, όπως ενημερώθηκα από τους οικείους του, σήμερα τα ξημερώματα. Στην οικογένειά του τα θερμά μου συλλυπητήρια. Θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη!

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

Ο Γιάννης Γρηγοράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά και για περισσότερο από τριάντα χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: Ο διαβήτης του Πλάτωνα (2009), Μαύρη πέτρα (2011), Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις (2012), Τέταρτος Κόσμος (2013), Κόκκινο και γυμνό (2015) και Αληθινοί και ονειροπόλοι (2018). Άλλα έργα του: Η μητρόπολη του χάους (1998), Η συνωμοσία των αγγέλων (2001) και Καφέ Προκόπ (2004). Ο άνεμος κόπασε υπήρξε το δέκατο μυθιστόρημά του.

 

(Πηγή: Εκδόσεις Κέδρος, 2022)

                                                                Πολύγυρος, Νοέμβριος 2018, 

                               από παρουσίαση βιβλίου του Γιάννη

Κριτικό σχόλιό μου για το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη:

 

https://bookpress.gr/kritikes/elliniki-pezografia/16817-o-anemos-kopase-tou-gianni-grigoraki-i-periplanisi-enos-sygxronou-odyssea

Ποίηση: Μελαγχολία

 

Μελαγχολία

 

 

Η παραλία με τα δεντράκια

Οι ξαπλώστρες πέρα στην ακτή

Τ' ασάλευτα στο βάθος καράβια

Η ησυχία του απογεύματος, ο Πύργος

Οι απίστευτες κλεφτές ματιές,

τα σανδάλια σου

Οι βουτιές μας στον Κάβο

Τα υγρά φιλιά, οι μουσικές της νύχτας

Τα ηλεκτρισμένα σώματα, οι σιωπές,

όλα είν’ ακόμα εδώ.

 

Αύριο θα συνθλιφτούνε

στο νταμάρι της πόλης.

 

(από τη συλλογή μου Ντόρτια, εκδ. ποιήματα των φίλων, Αθήνα 2012, σε επιμέλεια Κώστα Ριτσώνη)

Γιοχάνα

 

ΓΙΟΧΑΝΑ

 

 

 

Αυθαίρετα την ονομάτισα Γιοχάνα. Γιοχάνα Έρικσεν ή Σβένσον ή Κάρλσον ή κάτι συναφές. Υποθέτω Νορβηγή, Σουηδέζα, μπορεί και Δανέζα υπήκοος. Δεν θα πρέπει να είναι πάνω από επτά ή οκτώ ετών. Παίζει με τον δίμετρο παππού της παιχνίδια σε παραλία της Χαλκιδικής. Η μικρή (χρυσές πλεξούδες, σταρένιο δέρμα, απίστευτη ζωτικότητα) γυρίζει, κάπου κάπου, το μουτράκι της προς το μέρος μου και μου χαμογελά με νάζι. Τη χαιρετώ κι εγώ χαμογελαστός, πίνοντας τον καφέ μου.

Ξαφνικά, μέσα στην άπνοια του θέρους, τη φαντάζομαι να ψηλώνει, ολοένα να ψηλώνει, να μεγαλώνει, να γίνεται συγγραφέας με μεγάλη απήχηση στις αναγνωστικές μάζες, και, εκεί γύρω στα τριάντα πέντε με σαράντα της χρόνια (εγώ θα έχω ήδη αποδημήσει εις Κύριον, προφανώς και ο σχεδόν συνομήλικός μου παππούς της), σε κάποιο από τα βιβλία της να σημειώνει τα εξής: «Θυμάμαι αχνά τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Ελλάδα και τον αγαπημένο μου παππού με τα τεράστια χέρια-φτερούγες του να με προστατεύει σαν άγγελος!». Και λίγο παρακάτω: «Και μες στο λιοπύρι της Μεσογείου θυμάμαι αμυδρά κι έναν κύριο από τη διπλανή ψάθινη ομπρέλα του να με χαιρετάει χαμογελαστός».

Τι νομίζετε! Με κάτι τέτοια ευφάνταστα τεχνάσματα κατακτιέται η αιωνιότητα.

Η αναγνωστική πρόταση του μήνα: Βασίλης Φαϊτάς

 

Η ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

 

 

[Μία φορά κάθε μήνα θα προτείνεται από το blog ένα βιβλίο, πρόσφατης ή παλαιότερης κυκλοφορίας, ως αναγνωστική πρόταση. Γι’ αυτόν τον μήνα θα μας απασχολήσει η ποιητική συλλογή του Βασίλη Φαϊτά Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας (Μανδραγόρας, 2025)]

●

 

Ο ποιητής Βασίλης Φαϊτάς στη δωδέκατη συλλογή του Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας (Μανδραγόρας, 2025) επιχειρεί μια καταβύθιση στην αιώνια ανθρώπινη συνειδητότητα, αναζητώντας επιτακτικά τα όρια αυτής και κατ’ επέκταση το βαθύτερο νόημα, την ουσία της ζωής. Ο φιλοσοφικός στοχασμός και η αναζήτηση της υπέρτατης αλήθειας πάντα διαπερνούσε την ποίηση του Φαϊτά, όμως, εδώ, θαρρεί κανείς ότι υπάρχει ένα επείγον ξεκαθάρισμα του ποιητή με τον εαυτό του για το τι είναι αλήθεια, τι πλάνη, τι ουτοπία, τι όνειρο, και σε ποιο βαθμό όλες οι παραπάνω έννοιες συναπαρτίζουν τον άνθρωπο στην ολότητά του, μέσα στην μακραίωνη και αδιάλειπτη πορεία του στον χρόνο. Γράφει στη σ. 9: «αυτός που γύρευα δεν είμαι / αναχωρητής της πλάνης το όνειρο / αιωρούμενο ψέμα που βλάστησε τυχαία / φλέγεται και ακτινοβολεί στη μελλοντική τέφρα του» (ποίημα Ι).

Ο ποιητής, κατά τον Φαϊτά, είναι ένας αλχημιστής που με όπλα του τις λέξεις και κρυμμένος στο φως «μεταστοιχειώνει τις χαώδεις εκδοχές σε πεπρωμένα / καθελκύει το εφήμερο τους προορισμούς του τυχαίου». (ποίημα ΙΙΙ)

Ο Φαϊτάς, συνολικά με την έως τώρα θητεία του στα Γράμματα, εκφράζει εξαιρετικά το συγκεχυμένο και αξεκαθάριστο της ύπαρξης, το πόσο κοντά αλλά και πόσο μακριά είναι σαν έννοιες το «τίποτα» από το «απέραντο όλο». Είναι ένας συνεπής και ακάματος δημιουργός, που, χαμηλόφωνα αλλά ουσιαστικά, σκάβει με τη σκαπάνη της ποίησης εξορύσσοντας πολύτιμα κοιτάσματα ανθρώπινου πεπρωμένου.

Δείγμα γραφής

(σ. 35, ποίημα ΧΧVΙΙ)

 

Επινόημα ο κόσμος ανέγγιχτης βούλησης

οι λέξεις ναυάγια

κάνουν πάντα λάθος

κανείς δεν μιλάει

τη γλώσσα της πρόωρης νιότης

σε κάθε τέλος

τα ερείπια του εκπεσόντος χρόνου

το αύριο μια αχανής κενότητα

 

(το κείμενο αποτελεί τμήμα πρόσφατης δημοσίευσής μου στην book press· μπορείτε να τη διαβάσετε στη διεύθυνση https://bookpress.gr/stiles/protaseis/26373-poiimata-pou-fernei-o-vardaris-pente-sylloges-apo-ti-sodeia-tou-vorra)

 

 

Ταχυδρομικό κυτίο (8)-Σταύρος Κοσσιώρης

 

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΥΤΙΟ (8)

 

 

(στη στήλη αυτή θα αναρτάται σύντομο σχόλιο για κάποιο ή κάποια από τα βιβλία που, κατά καιρούς, δέχομαι με το ταχυδρομείο)

 

●

 

Στράτος Κοσσιώρης, Η αγκαλιά του Δεκάλεπτου, ποιήματα, εκδ. ναρκοπέδιο, 2026

 

Στα σπίτια του επί πληρωμή έρωτα συνήθως κυριαρχεί η ωμότητα, ο κυνισμός, η βιασύνη, η συναλλαγή. Τα πορνεία είναι τόποι όπου ο πελάτης θέλει να κρύψει το πρόσωπό του από τους άλλους πελάτες, να κάνει μηχανικά την πράξη και να επιστρέψει στην καθημερινότητά του. Ωστόσο, λογοτέχνες όπως ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Βασίλης Δημητράκος, ο Γιάννης Παλαμιώτης, ο Κώστας Ταχτσής, ο Γιώργος Χρονάς κ. ά., μπόρεσαν ν’ αποτυπώσουν σκηνές, στιγμές και πρόσωπα αγοραίου έρωτα (σε οίκους ανοχής ή σε στέκια, συνήθως πλατείες), όπου κυριαρχούσαν συναισθήματα όπως η ερωτική αγωνία, η ενοχή της συναλλαγής, οι αφόρητες τύψεις, η ερωτική ματαίωση ή η σχέση υποτέλειας-υποταγής ανάμεσα σ’ αυτόν που πληρώνει γιατί έχει ανάγκη να συνευρεθεί ερωτικά και σ’ αυτόν που πληρώνεται εκ συνηθείας ή εξ επαγγέλματος.

Ο Στράτος Κοσσιώρης, ακολουθώντας τον δρόμο των παραπάνω λογοτεχνών, στην ποιητική συλλογή του Η αγκαλιά του Δεκαλέπτου (ναρκοπέδιο, 2026) καταθέτει κουβεντιαστά, εξομολογητικά ποιήματα (εξομολογητικός ρεαλισμός είναι ο ακριβής όρος του λογοτεχνικού ρεύματος που ακολουθεί) πάνω σε βιωμένες καταστάσεις αναφορικά με το κυνήγι του αγοραίου έρωτα, σε «ύποπτους» δρόμους και «σταμπαρισμένα» σημεία της πρωτεύουσας. Με μάτι παρατηρητικό, τις αισθήσεις του σε υπερδιέγερση και μια σπάνια ακρίβεια και λεπτομέρεια στην έκφραση των (συν)αισθημάτων που επιχειρεί ν’ αποτυπώσει, μας αποκαλύπτει μικρές ή μεγάλες στιγμές ανθρωπιάς, ερωτικής διέγερσης, ανοχής, προσωπικών δραμάτων, αλλά και σοφίας ζωής που αποκομίζει κανείς επισκεπτόμενος συστηματικά οίκους ανοχής. Τα δίπολα κυνισμός-ενοχή, αμαρτία-αθωότητα, τύψεις-ερωτική απόλαυση, τρυφερότητα-ωμότητα κυριαρχούν στο βιβλίο. Τα ποιήματα συνήθως καταλήγουν σ' ένα επιμύθιο ενός-δύο στίχων, που συμπυκνώνει την ποιητική ουσία του εκάστοτε δημιουργήματός του. Ο Κοσσιώρης, επί του προκειμένου, δεν λειτουργεί απλώς ως πελάτης που πληρώνει για να συνευρεθεί με μια εκδιδόμενη κοπέλα, αλλά ως μια διευρυμένη συνείδηση που ρουφάει αχόρταγα όλα όσα συμβαίνουν μέσα του ή γύρω του κατά τη διαδικασία (από την προσέλευσή του στον χώρο, την ερωτική προετοιμασία μέχρι την αναχώρησή του) της επί πληρωμή ερωτικής πράξης.  Απογυμνωμένος από τις παγιωμένες συμβάσεις και τα υποκριτικά «πρέπει» μιας κοινωνίας που «κουτά συσχετίζει» καταφεύγει στον επί πληρωμή έρωτα με τρυφερότητα, λεπτότητα κι ευαισθησία, και ο τρόπος του θυμίζει κάτι από πιστό μιας παράδοξης θρησκείας, που προσφεύγει σε χώρο ιερό για να εξαγνισθεί και να ταπεινωθεί. Η άφεση αμαρτιών, σχεδόν πάντα, έρχεται ως φυσικό επακόλουθο του ερωτικού σμιξίματος που έχει προηγηθεί.

Απόλαυσα ιδιαιτέρως τα ειλικρινή ποιήματα του Κοσσιώρη, κυρίως για δύο λόγους:

Πρώτον, γιατί ο τρόπος του και η γραφή του, εκτός τους καβαφικούς απόηχους που εκπέμπουν τα ποιήματα στο σύνολό τους, μού θύμισαν και τη γραφή του αξεπέραστου Μπουκόβσκι, όπου κυνισμός και τρυφερότητα, πιασμένες χέρι χέρι, δίνουν τον τόνο σε ποιητικό και πεζό λόγο, γοητεύοντας τον αναγνώστη.

Δεύτερον: Γιατί όλο και λιγοστεύουν στη σημερινή λογοτεχνία καταγραφές του αγοραίου έρωτα, αφού η πολιτική ορθότητα (πέρα από τη λεκτική στεγνότητα, την ηθικολογία και τον ιδεολογικό διδακτισμό που επέβαλε στα σύγχρονα λογοτεχνικά έργα) υποβάθμισε και την εν λόγω θεματολογία αντιμετωπίζοντάς την, ατυχώς, ως παρακμιακή και υποτιμητική της θέσης της γυναίκας και των επιλογών της ζωής της.

Και κάτι τελευταίο: Ο Κοσσιώρης, όταν μιλά στα ποιήματα του για τις εκδιδόμενες γυναίκες, τις αποκαλεί με τα μικρά τους ονόματα ή τις λέει «κοπέλες» (σπανίως χρησιμοποιεί τους όρους «πόρνη» και «ιερόδουλη»). Αποφεύγει συνειδητά τόσο τον υποτιμητικό όρο «πουτάνα» όσο και τον περισπούδαστο, αναιμικό πολίτικαλ κόρεκτ όρο «σεξεργάτρια», που ακούγεται κατά κόρον τελευταία σε δημοσιογραφικού τύπου άρθρα κοινωνικής κριτικής.

 

Δείγμα γραφής (σ. 9)

 

Αναπηρικό αμαξίδιο

 

Όπως έκανα να μπω

άνοιξε απότομα η πόρτα.

 

Έκανα πίσω

κι είδα έκπληκτος

έναν ηλικιωμένο κύριο να σπρώχνει

με δυσκολία ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Δυο νεαροί θαμώνες βγήκαν σβέλτοι

και τον βοήθησαν.

 

Ο πατέρας αυτός πόση αφοσίωση έδειχνε

πίσω απ’ το ταλαίπωρο βλέμμα του

και πόση στοργή για το ανάπηρο παιδί του.

Παραμέρισα,

δεν θέλησα μέσα στον οίκο αυτό να εισέλθω.

 

Καθώς απομακρυνόμουν

η σκέψη μου πήγε στην πόρνη.

 

Άραγε θα μπορέσω κάποτε κι εγώ να αξιωθώ

μια τέτοια ταπείνωση;

Μια τέτοια άφεση αμαρτιών;

 

Π. Γ.

Φεστιβάλ βιβλίου στην παραλία

 

45ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Το Σάββατο, 27 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, στο περίπτερο Σ. ΕΚ. Β (αριθμός 89-90), στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 45^ου Φεστιβάλ Βιβλίου, θα υπογράψω αντίτυπα του πρόσφατου μυθιστορήματός μου Η μελωδία των αγαλμάτων (Βακχικόν, 2026). Ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά και να τα πούμε.

Π. Γ.

Δωδέκατος παίκτης (10)-Ντριπλέρ

 

ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ

 

 

(σ’ αυτή τη στήλη δημοσιεύονται για πρώτη φορά –ή αναδημοσιεύονται– διηγήματά μου αναφορικά με το ποδόσφαιρο)

 

 

֎

Ντριπλέρ

 

 

 

Είχα χρόνια να τον συναντήσω στη γειτονιά. Τον πέτυχα στην ουρά ενός ταμείου στον Σκλαβενίτη, επί της Παπαναστασίου, και θυμήθηκα τα παλιά. Τριγυρνούσε τη δεκαετία του ογδόντα στη γειτονιά με μια δερμάτινη μπάλα σε ένα φιλεδάκι,  ψάχνοντας συμπαίκτες στις αλάνες και στο βοηθητικό γηπεδάκι, πίσω από το γήπεδο του Άρη, για να στήσουν διπλό. Όσοι αποφασίζανε να παίξουν μαζί του δεινοπαθούσαν. Φοβερός τεχνίτης και ντριπλέρ, δεν μπορούσες να του πάρεις την μπάλα από τα πόδια ακόμα κι αν είχες μπάρμπα τον ίδιο τον Θεό. Έμπαινε και στα γήπεδα των μεγάλων ομάδων της πόλης, του Άρη, του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή, κατέβαινε, άγνωστο πώς, στο ημίχρονο στον αγωνιστικό χώρο και τάραζε στις ντρίπλες τους αναπληρωματικούς των ομάδων, που έτριβαν τα μάτια τους με αυτόν τον απίθανο τύπο, που είχαν μπλέξει. Είχε σχετικά μακρύ μαλλί, κάπως γλιτσερό, και φορούσε πάντα φτηνές ελβιέλες στα πόδια. Ένα φαρδύ πουκάμισο χυνόταν ανέμελα πάνω από τη φόρμα. Κανείς δεν γνώριζε πώς ζούσε, πού έμενε, πώς τα έφερνε βόλτα. Μέχρι και την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Γυρνούσε με μια μπάλα υπό μάλης ψάχνοντας πιτσιρικάδες ή και μεγαλύτερους για να τους ταράξει στις ντρίπλες. Την περίπτωσή του την αναφέρει σε κάποιο βιβλίο του και γνωστός διηγηματογράφος της πόλης μας, που πέρασε κι αυτός τα νεανικά του χρόνια στο Χαριλάου.

Τον γνώρισα με το πρώτο. Ο χρόνος που μεσολάβησε δεν τον είχε αλλοιώσει σημαντικά. Θα πρέπει να είχε περάσει κατά πολύ τα εβδομήντα, όμως το στιλ του πάντα αέρινο και νεανικό. Φορούσε κάτι χιλιοφορεμένα αθλητικά και έβαζε σε μια σακούλα τα λιγοστά του ψώνια. Δεν άντεξα να μην του μιλήσω:

«Ο Ορέστης δεν είσαι;» τον ρώτησα.

«Κάπου σε θυμάμαι· είσαι παλιός Χαριλιώτης;» ρώτησε στρέφοντας πάνω μου το κουρασμένο βλέμμα του.

«Ναι, παίζαμε πριν από χρόνια μπάλα στις αλάνες, πίσω από τον Άρη, εκεί που σήμερα έχει γίνει πάρκο».

Χαμογέλασε αχνά.

«Τι χρόνια!» σιγομουρμούρισε κάπως συγκινημένος.

Πήρα θάρρος και συνέχισα.

«Σε θυμάμαι, ρε Ορέστη, ένα απόγευμα στο Χαριλάου, σε ένα ματς Άρης-Ιωνικός, που είχες ταράξει στις ντρίπλες όλη την ομάδα του Άρη και επί δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά κανείς δεν μπορούσε να σου πάρει την μπάλα από τα πόδια».

Μια πίκρα απλώθηκε ξαφνικά στο πρόσωπο του. Με κοίταξε μια τελευταία φορά στα μάτια, σήκωσε τη σακούλα με τα ψώνια, «αυτά περάσανε, αγόρι μου· τώρα μας ντριπλάρει ο Θεός! Κανείς μας δεν του παίρνει την μπάλα από τα πόδια!» μου είπε, και βιάστηκε να φύγει, άρον άρον, από το κατάστημα.

Η μελωδία των αγαλμάτων: η πρώτη κριτική

 

(Η πρώτη κριτική για το μυθιστόρημά μου Η μελωδία των αγαλμάτων μόλις δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό fractal από την ποιήτρια, φιλόλογο και κριτικογράφο Χρυσάνθη Ιακώβου. Την ευχαριστώ από καρδιάς. Παραθέτω το κείμενό της.)

 

֎

 

 

Ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα για τα διαψευσμένα όνειρα, τις λάθος επιλογές και την ανάγκη για ευτυχία

 

                      Γράφει η Χρυσάνθη Ιακώβου

 

 

Παναγιώτης Γούτας «Η μελωδία των αγαλμάτων», Εκδόσεις Βακχικόν, 2026

 

Μπορούν οι άνθρωποι να σηκώσουν το βάρος των επιλογών τους; Κι αν οι επιλογές τους είναι λάθος, μπορούν να βρουν τη δύναμη να κάνουν μια νέα αρχή; Αυτό μοιάζει να αναρωτιέται ο Παναγιώτης Γούτας στο νέο του βιβλίο «Η μελωδία των αγαλμάτων», τοποθετώντας τους ήρωές του αριστοτεχνικά σε κομβικά σημεία της ζωής τους, όπου τα λάθη, οι μεταμέλειες και οι αδυναμίες τους τους καθορίζουν.

Οι ήρωες πολλοί και με διαφορετικές πληγές ο καθένας. Τρεις συμφοιτήτριες που ξανασυναντιούνται χρόνια μετά και αρχίζουν τη φιλία τους από την αρχή, αναπολώντας τον παλιό τους έρωτα για το ίδιο πρόσωπο. Ένας άντρας που κρύβει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις από τη γυναίκα του και ένας άλλος που φοβάται τη δέσμευση. Μια υπάλληλος μικροβιολογικού που επιλέγει τους λάθος συντρόφους. Ένας αστυνομικός που καταδιώκει τα λάθος άτομα, ένας γυμνασιάρχης που γράφει διηγήματα. Πολλά από τα πρόσωπα του βιβλίου δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, έχουν όμως ένα κοινό: συχνάζουν στο ίδιο μπαρ, το Ερμής Ανάδρομος. Ο Ερμής Ανάδρομος, ένα μέρος όπου διασταυρώνονται τυχαία -ή μοιραία- οι ζωές άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, λειτουργεί σαν καταφύγιο για τους ήρωες και σαν άξονας και κέντρο αναφοράς για τον συγγραφέα.

Τολμηρό εγχείρημα από την πλευρά του συγγραφέα να συνενώσει τόσα διαφορετικά στοιχεία σε ένα μυθιστόρημα χωρίς να χάσει τις ισορροπίες και χωρίς να προκαλέσει σύγχυση στον αναγνώστη – αντιθέτως, ο σπονδυλωτός χαρακτήρας του βιβλίου δίνει ρυθμό και ένταση χάρη στις εναλλασσόμενες σκηνές και δημιουργεί ένα ενδιαφέρον σύμπλεγμα προσώπων, γεγονότων, ιδεών.

Οι ήρωες του βιβλίου μοιάζουν σε ένα πρώτο επίπεδο εγκλωβισμένοι στις ζωές τους, σε δικά τους προσωπικά αδιέξοδα ή μυστικά, με λάθη δικά τους ή με καταστάσεις που τους επιβλήθηκαν χωρίς τη θέλησή τους, όμως τελικά ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται όσα τους συμβαίνουν και η δύναμη που επιδεικνύουν όταν χρειαστεί είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει. Οι ήρωες του Γούτα ενεργούν πέρα από τους κανόνες του πρέπει, ενεργούν μόνο με βάση αυτό που θέλουν και αυτό που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν. Κι αυτό ίσως είναι αρκετό για να ζήσει κανείς μια ικανοποιητική ζωή.

Ο συγγραφέας παίζει αρκετά με την έννοια της νοσταλγίας και του παρελθόντος, όχι με τρόπο τρυφερό ή μελοδραματικό, αλλά χρησιμοποιώντας την έννοια αυτή για να τοποθετήσει τους ήρωες στο σήμερα. Υπάρχει διαρκώς η διάψευση, η απογοήτευση και συγχρόνως μια νέα ελπίδα.

Πίσω από τις ζωές των ηρώων και τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα που συμβαίνουν, ο Γούτας έχει γεμίσει το βιβλίο με τέχνη, με αναφορές σε ταινίες ή σε μουσικά κομμάτια της τζαζ. Ενδιαφέρουσες επίσης οι αναφορές στην πολιτική, στην Αριστερά, στη διάψευση των οραμάτων. Το φόντο που έχει χτίσει ο συγγραφέας συμπλέκεται αριστοτεχνικά με τη δράση του βιβλίου και τις ζωές των ηρώων του.

Τα πρόσωπα του βιβλίου δεν οδηγούνται απαραιτήτως κάπου. Δεν ξεφεύγουν εντελώς από τους δαίμονές τους, δεν ζουν ίσως τη ζωή που ονειρεύτηκαν, δεν εξιλεώνονται απόλυτα, δεν διορθώνουν τα πάντα. Απλώς συνεχίζουν κάνοντας το καλύτερο που μπορούν. Κι αυτό είναι τελικά μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική λογοτεχνική προσέγγιση.

 

 

 https://www.fractalart.gr/i-melodia-ton-agalmaton/

 

Βιβλιοπαρουσίαση: Ο Π. Γούτας στον ΙΑΝΟ Θεσ/νίκης

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ Π. ΓΟΥΤΑ

ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(Η μελωδία των αγαλμάτων,

εκδόσεις Βακχικόν, 2026)

 

Παρά την αστάθεια του καιρού (καθότι Μάιος), την Τρίτη 19 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, με αρκετές παρουσίες βιβλιόφιλων και μεγάλη επιτυχία, έγινε η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Παναγιώτη Γούτα Η μελωδία των αγαλμάτων (Βακχικόν, 2026) στο πατάρι του βιβλιοπωλείου Ιανός, στη Θεσσαλονίκη. Ο ποιητής και πρώην πρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Βαγγέλης Τασιόπουλος, που ήταν ο κεντρικός ομιλητής της βραδιάς στάθηκε, μεταξύ άλλων, στους πειστικούς γυναικείους χαρακτήρες του βιβλίου του Γούτα, ενώ ο ίδιος ο συγγραφέας τόνισε πως μεταμορφώνεται στην πεζογραφία του από βιβλίο σε βιβλίο, και από το εσωτερικό, εξομολογητικό και προσωπικό ύφος των διηγημάτων του, στο μυθιστόρημα απελευθερώνεται, γίνεται εξωστρεφής και δημιουργεί πιο ολοκληρωμένους και πειστικούς χαρακτήρες, σε αφηγήσεις απλωμένες σε βάθος χρόνου. Η συγγραφέας και νυν πρόεδρος της ΕΛΘ Δήμητρα Μήττα, σε παρέμβασή της εξήρε, μεταξύ άλλων, και τη μουσική επένδυση του μυθιστορήματος, λέγοντας πως ο αναγνώστης, πέρα από την αφήγηση, απολαμβάνει και τη μουσική που επιλέγει ο συγγραφέας για να ντύσει κάποιες στιγμές του στόρι. Αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε η ηθοποιός Πελαγία Αγγελίδου, ενώ, στην αρχή και στο τέλος της εκδήλωσης, ακούστηκαν μουσικά αποσπάσματα από συνθέσεις της Χρύσας Γούτα. Τον συγγραφέα τίμησαν με την παρουσία τους αρκετοί σημαντικοί λογοτέχνες της πόλης, αλλά και της χώρας (Σάκης Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σωτηρία Σταυρακοπούλου, Δήμητρα Μήττα, Ανδρέας Καρακόκκινος, Γιάννης Πετρόπουλος, Κώστας Χατζηαντωνίου, Αριστούλα Δάλλη, Χριστίνα Γεωργιάδου κ. ά.) καθώς και άτομα από τον εκπαιδευτικό χώρο αλλά και φίλοι και αναγνώστες του συγγραφέα.

https://www.facebook.com/vakxikonpublications/posts/pfbid0vvZm1XS9zConVUaDknzPhhAaeZyizVdywNopruvGmyEYV5XoZgBgzk5NaDPipQWWl

Ένα δικό του δωμάτιο-Κριτική Γιάννη Μπασαγιάννη

 

Εν μέσω σχολιασμών και παρουσιάσεων του νέου μου μυθιστορήματος δέχτηκα με χαρά το αναλυτικό σχόλιο-κριτική του Γιάννη Μπασαγιάννη στο ιστολόγιό του Vivlioniki για το αμέσως προηγούμενο, τη συλλογή διηγημάτων μου Ένα δικό του δωμάτιο (Ρώμη, 2025). Σας το παραθέτω για να το διαβάσετε.

 

14 διηγήματα του Παναγιώτη Γούτα – Αναζητώντας το προσωπικό μας δωμάτιο…

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

Με μια ταξινόμηση καθαρά προσωπική και χωρίς κανένα απολύτως λογοτεχνικό κριτήριο, ο Παναγιώτης Γούτας είναι ένας από τους συγγραφείς που μας έχει χαρίσει η γειτονιά της Χαριλάου (μαζί με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη, τον Περικλή Σφυρίδη, την Αρχοντούλα Διαβάτη κα). Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος, το διήγημα, και στην Vivlioniki είχαμε δει στο παρελθόν κάποια έργα του (πχ «Το ίδιο έργο της ζωής μου», «Ενός καφέ μύριοι έπονται», «Τζαζ, παθήσεις και άλλα τινά»). Σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά στο προτελευταίο βιβλίο που μας χάρισε, την εξαιρετική συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ένα δικό του δωμάτιο», το οποίο βγήκε κάποια στιγμή μέσα στο 2025 (τελευταίο έργο του είναι το μυθιστόρημα με τίτλο «Η μελωδία των αγαλμάτων», το οποίο θα δούμε και αυτό στο μέλλον στο ιστολόγιο).

Η έκδοση είναι απλή και λιτή, όμορφη χωρίς κραυγές και περιττά στολίδια, συμβαδίζει με την γραφή του Γούτα. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα, συνολικά μια όμορφη δουλειά.

Συνολικά έχουμε 14 διηγήματα τα οποία είχαν γραφτεί μεταξύ 2017 και 2024. Κάποια από αυτά (τα περισσότερα) είχαν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά ή στο διαδίκτυο και θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι δύο από αυτά («Το σύνθημα» και «Χάδια») είχαν ανέβει στο προσωπικό ιστολόγιο του Γούτα με τίτλο «Λάφυρα του Αυγούστου». Κάποια είναι πιο σύντομα και κάποια περισσότερο εκτεταμένα (το μεγαλύτερο είναι 26 σελίδες και το μικρότερο 4). Ας πάμε να ρίξουμε μια σύντομη ματιά σε όλα και μετά θα ήθελα να σχολιάσω κάποια πράγματα.

Το πρώτο διήγημα έχει τίτλο «Ένα δικό του δωμάτιο» και «βάφτισε» και το βιβλίο. Μια αρχική μορφή του είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό «Το κοράλλι» το 2018. Πρωταγωνιστής ένας βιβλιοθηκονόμος κάπου μετά τα 50 του, βιώνει μια ζωή με περιορισμούς είτε από τους γύρω του, είτε από αυτούς που ο ίδιος θέτει στον εαυτό του, ονειρεύεται κάτι διαφορετικό από το τέλμα στο οποίο έχει παραδοθεί. Η ομοφυλοφιλία του και το αίσθημα μη αποδοχής του από τον κόσμο, η επαγγελματική ρουτίνα και οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει μαζί με ένα πρόβλημα υγείας που τον βρήκε είναι όλα αυτά παράγοντες που επιδεινώνουν την κατάσταση. Κι εκεί που νομίζει ότι βρίσκει μια διέξοδο και αρχίζει να πιστεύει πως κάποια όνειρά του θα πραγματωθούν…

Το δεύτερο διήγημα έχει τίτλο «Η Αρμένισσα» και έχει για πρωταγωνίστρια την Λενίγια Αρκασιάν-Παπακυριαζή, η οποία σε πρώτο πρόσωπο μάς αφηγείται το πώς επί χρόνια ζούσε στην σκιά του άντρα της, ο οποίος θα εκμεταλλευτεί τα δικά της κείμενα για να ανέβει στις κλίμακες του λογοτεχνικού κόσμου. Ο χειριστικός του χαρακτήρας θα την κάνουν να απομακρυνθεί από οικογένεια και φίλους, θα είναι πάντα η «Αρμένισσα» για τους τριγύρω της, θα θάψει την δική της ζωή για να είναι στο πλάι του συζύγου της. Μετά τον θάνατό του θα ψάξει να βρει τα δικά της πατήματα, όσο προλαβαίνει τουλάχιστον.

Το τρίτο διήγημα έχει τίτλο «Το άγος του συγγραφέα». Από τα πιο αγαπημένα μου, πρωταγωνιστής ο Δημήτρης Φραντζής, ένας συνταξιούχος αρχαιολόγος που ονειρεύεται να γίνει μεγάλος συγγραφέας, αλλά φαίνεται πως τα έργα του δεν είναι τόσο καλά όσο θα ήθελε ή θα έπρεπε. Τα φέρνει όμως έτσι η τύχη και θα πέσει στα χέρια του ένα ανέκδοτο κείμενο ενός γνωστού λογοτέχνη και θα το εκδώσει ως δικό του. Θα γνωρίσει την επιτυχία, θα γίνει αποδεκτός στους λογοτεχνικούς κύκλους, τα όνειρά του θα πραγματοποιηθούν, αλλά…(δεν θέλω και δεν πρέπει να αποκαλύψω περισσότερα).

Το τέταρτο διήγημα έχει τίτλο «Ασύμμετρη μάχη» και είχε δημοσιευτεί αρχικά στο περιοδικό «Σταφυλή» το 2023. Ο Ελπιδοφόρος Μακρής είναι ένας θεολόγος συντηρητικών πεποιθήσεων, μέτριος σε όλα του, βυθισμένος σε μια ρουτίνα, χωρίς κάποιον έρωτα, χωρίς φιλοδοξίες, ζει πολλές μικρές και μεγάλες ήττες σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο οι οποίες δεν τον αποτελειώνουν, αλλά τον χτυπάνε τόσο όσο χρειάζεται ώστε να μπορεί να συνεχίζει και να χάνει ξανά. Ακόμη και όταν κάποια βραδιά θα νομίσει ότι θα κάνει το μεγάλο κόλπο, ότι θα βγει αυτός ο νικητής στο blackjack ενός καζίνο στην Βουλγαρία, η πραγματικότητα θα τον προσγειώσει απότομα.

Το πέμπτο διήγημα έχει τίτλο «Καλύπτρα προσώπου». Η Έλενα Φερεντζέ είναι μια συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και σε κάποιο σταυρόλεξο ενός περιοδικού θα μπει το όνομά της ως «Ελένη Φερετζέ». Αυτό και μόνο θα είναι μια καταξίωση για την ίδια, θα το μοιραστεί με τους «φίλους» της στα κοινωνικά δίκτυα και θα γευτεί την εφήμερη δόξα η οποία την ικανοποιεί περισσότερο από την πραγματικότητα, η αφαίρεση ενός «ν» από το επίθετό της, από λάθος, θα είναι για αυτήν η σανίδα σωτηρίας, η καβαφική «μια κάποια λύσις».

Το έκτο διήγημα έχει τίτλο «Φυγάς» και είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου. Σημειώνεται ότι είναι υπό δημοσίευση στο περιοδικό «Θευθ», δεν γνωρίζω σε ποιο τεύχος όμως. Πρωταγωνιστής ο Γιώργος Τσίγκος, ένας άνθρωπος που αναγκάστηκε να γίνει πολιτικός μετανάστης και να εγκατασταθεί στην Σόφια κυνηγημένος για τις ιδέες του, θα βιώσει την συντριβή του κομμουνισμού και την αλλαγή των πάντων γύρω του, αλλά αυτός θα μείνει πιστός στα πιστεύω του. Στο μυαλό μου διαβάζοντας το διήγημα μού ήρθε το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη «Κι ήθελε ακόμη» και κυρίως το κομμάτι που δεν μελοποιήθηκε από τον Μικρούτσικο: «Εκεί, προσεχτικά, σε μιά γωνιά, μαζεύω με τάξη, – Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο – Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω – Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω – Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω. – Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.»

Το έβδομο διήγημα έχει τίτλο «Ο Grealish και η τριχόπτωση» και είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά στο περιοδικό Θευθ το 2024. Ένας μάλλον μεσήλικας θα ψάξει να βρει μια ανανέωση ζητώντας από τον κομμωτή του να τον κουρέψει όπως τον ποδοσφαιριστή Grealish. Είναι αλήθεια τόσο απλό να αλλάζεις και να μετατρέπεσαι σε κάτι άλλο ή η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα και ακολουθεί η απογοήτευση;

Το όγδοο διήγημα έχει τίτλο «Θεοξένη». Σε μια επίσκεψή του στο γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Σουρωτή, ο πρωταγωνιστής μας θα ερωτευτεί μια δόκιμη μοναχή. Καθώς η μοναχή έχει πάρει όρκο σιωπής, ο πρωταγωνιστής μας μένει μόνο με την εικόνα της και στο μυαλό του την εξιδανικεύει. Και εδώ όμως η πραγματικότητα έρχεται να γκρεμίσει αυτά που η φαντασία μας δημιουργεί.

Το ένατο διήγημα έχει τίτλο «Το σύνθημα» και είχε δημοσιευτεί αρχικά στο blog του συγγραφέα το 2025. Ένας οδηγός ταξί έχει για συντροφιά στην ζωή του τρία πράγματα, το ποτό, τον ΠΑΟΚ και τον Βασίλη Καρρά. Ο θάνατος του τραγουδιστή θα τον βάλει σε σκέψεις για το σύνολο της ζωής του, το τι κατάφερε και πού απέτυχε. Ένα σύνθημα της κερκίδας σε κάποιον αγώνα θα γίνει και δικό του προσωπικό μότο.

Το δέκατο διήγημα έχει τίτλο «Δάκρυα». Ένας ενενηντάρης συγγραφέας ζει μόνος, παρατημένος από συγγενείς και φίλους, μόνη του παρέα η Σταυρούλα, μια γυναίκα που του καθαρίζει και του φροντίζει το σπίτι, του διαβάζει συγγραφείς που αγαπούσε και έχουν μια επικοινωνία, την μόνη για αυτόν.

Το ενδέκατο διήγημα έχει τίτλο «Το εμπόδιο της ζωής του» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος το 2021. Πού βρίσκει την δύναμη ο Οδυσσέας Τσελέπης να ξεπεράσει ένα εμπόδιο που στα μάτια του μοιάζει αξεπέραστο; Και πώς αυτό βρίσκει εφαρμογή και σε άλλες στιγμές της ζωής μας;

Το δωδέκατο διήγημα έχει τίτλο «Glory, glory Man United!» και είχε δημοσιευτεί στην Book Press το 2024. Ανήκει και αυτό στα αγαπημένα μου. Δύο παιδικοί φίλοι θα συναντηθούν από τύχη μετά από χρόνια, ο καθένας ακολουθεί την δική του ζωή με τα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά θα αναζητήσουν την επιστροφή στην αθωότητα εκείνων των παλαιών χρόνων, ένα απόγευμα αφιερωμένο στους εαυτούς τους.

Το δέκατο τρίτο διήγημα έχει τίτλο «Δέκα βήματα στην άμμο» και είχε δημοσιευτεί στην Book Press το 2019. Επίσης από τα διηγήματα της συλλογής που προσωπικά μου άρεσαν πολύ. Ο τίτλος αναφέρεται στο γνωστό μαγαζί που λειτουργούσε κατά την δεκαετία του ’80 στην οδό Φλέμιγκ και το οποίο είχε γράψει ιστορία στην νυχτερινή ζωή της πόλης (νομίζω πως το αναφέρει και ο Κοροβίνης στο βιβλίο του «Όμορφη Νύχτα», αλλά δεν το έχω μπροστά μου τώρα για να το τσεκάρω). Ο πρωταγωνιστής θα θυμηθεί το μαγαζί το οποίο είχε συνδέσει με τα νιάτα του και με έναν έρωτα μεγάλο, που όμως δεν προχώρησε.

Το δέκατο τέταρτο και τελευταίο διήγημα της συλλογής έχει τίτλο «Χάδια» και είχε δημοσιευτεί και αυτό στο προσωπικό ιστολόγιο του συγγραφέα. Σε μια ζωή που μοιάζει να μαραζώνει, ο πρωταγωνιστής μοιάζει να βρίσκει δύναμη στα μαγικά του «Ντέλια» και στην συντροφιά μιας γάτας.

Τι είναι λοιπόν αυτό το δωμάτιο που αναζητούν οι πρωταγωνιστές; Για κάποιους είναι στην κυριολεξία ένας χώρος, ένα καταφύγιο όπου θα νιώθουν ασφαλείς. Για κάποιους άλλους αποκτά μεταφορική σημασία, είναι η σκέψη στο μυαλό και η δημιουργία μιας πραγματικότητας στην οποία μέσα θα χωράνε καθώς ο κόσμος τριγύρω τους δεν μπορεί να τους αποδεχτεί για αυτό που είναι. Είναι ο έρωτας που αυτήν την φορά θα ανταποκριθεί, η αναγνώριση που αυτήν την φορά που θα έρθει, ο θρίαμβος που αυτήν την φορά είναι σίγουρος.

Ένα από τα αξιοσημείωτα της συλλογής είναι η παρουσία του ποδοσφαίρου σε τέσσερα από τα έργα. Επίσης σε τρία από τα διηγήματα μέρος της δράσης εξελίσσεται στην Σόφια της Βουλγαρίας. Για το πώς το ποδόσφαιρο επηρεάζει τις μάζες και άρα και τις ζωές κάποιων πρωταγωνιστών έχουν γραφτεί πολλά, πάντως εδώ δεν έχουμε τον στείρο οπαδισμό, αλλά την αγάπη για την ομάδα και την ομορφιά του αθλήματος που προσφέρουν κάποιοι παίκτες.

Η Θεσσαλονίκη είναι ο τόπος δράσης πολλών διηγημάτων, αλλά δεν πρωταγωνιστεί στις ιστορίες. Χαριλάου, Λαγκαδάς, Σουρωτή, Τριανδρία, 25ης Μαρτίου είναι μερικά από τα μέρη όπου θα δούμε τους ήρωές μας.

Προσωπικά η συλλογή μού άρεσε και κάποια από τα διηγήματα τα απόλαυσα περισσότερο. Ο Γούτας ακολουθεί την ρεαλιστική φόρμα και ξέρει να διηγείται ιστορίες, βρίσκει την λογοτεχνική χροιά στην καθημερινότητα και στην ρουτίνα, δεν φτιάχνει υπερήρωες. Στο τέλος του βιβλίου πιστεύω πολλοί θα αναρωτηθούν αν έχουν οι ίδιοι ένα δικό τους τέτοιο δωμάτιο.

 

Γιάννης Μπασαγιάννης

Vivlioniki

8 / 5 / 2026