ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Και ξαφνικά, εν μέσω
καύσωνος
αρχίζει να χιονίζει.
Νιφάδες μνήμης
στροβιλίζονται στον αέρα.
Πρόσωπα σαν από βαμβάκι
μορφές αγαπημένες που πια
εξαϋλώθηκαν
παίρνουνε σάρκα και οστά.
Όλο εκείνο το ευλογημένο
λευκό του παρελθόντος
έρχεται πάλι να σε
συντροφεύσει.
Αφήνεις τα ποιήματα,
αφήνεις τα κύματα
και τρέχεις σαν παιδί να
πιάσεις λίγο χιόνι
ν’ αγγίξεις κάτι απ’ τα
παλιά.
Όμως με την παραμικρή αφή
το χιόνι λιώνει
και το τοπίο αλλάζει
ακαριαία.
Τα χιόνια του καλοκαιριού
εξαφανίζονται όπως τα
όνειρα
σώνονται όπως τα θαύματα
λιώνουν όπως οι
ξεχασμένες αγάπες.
Και μένεις πάλι
ολομόναχος,
Αύγουστο μήνα, μ’ ένα
ξυλάκι παγωτό στο χέρι
να ελπίζεις –αμετανόητος–
σε νέο χιονιά.
(2009)