ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΥΤΙΟ (9)
(στη
στήλη αυτή θα αναρτάται σύντομο σχόλιο για κάποιο ή κάποια από τα βιβλία που,
κατά καιρούς, δέχομαι με το ταχυδρομείο)
●
Ντίνος
Γιώτης, ΑΘΗΝΑ 2.0, νουβέλα, εκδ. Βακχικόν, 2026
Ο
συγγραφέας, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Ντίνος Γιώτης στο έβδομο κατά σειρά
βιβλίο του που τιτλοφορείται ΑΘΗΝΑ 2.0 καταγράφει μια άλλη Αθήνα πέρα
από τις βιτρίνες που θαμπώνουν, την πολιτισμική προβολή της, τα φώτα και τη
λάμψη της ιστορίας της. Μια Αθήνα σκληρή, σκοτεινή, ανελέητη, με πρόσωπα που
κινούνται στο ημίφως – η νέα γενιά με τα συντετριμμένα της όνειρα, τη μοναξιά της,
τις λάθος αποφάσεις της, όλο εκείνο το μάταιο και βεβιασμένο της ύπαρξής της. Ο
πρωταγωνιστής, που ονομάζεται Daw
και που του αρέσει να σκαρώνει στίχους, θέλει ν’ απομακρυνθεί από το τοξικό
οικογενειακό περιβάλλον του. Ωστόσο, η ζωή και οι επιλογές του δεν θα του
σταθούν σύμμαχοι στις επιδιώξεις και στις αποφάσεις που θα πάρει.
Ολιγοσέλιδη νουβέλα μόλις 55 σελίδων,
γραμμένη με απλά αφηγηματικά υλικά, αμεσότητα και σύγχρονο λόγο, φωτίζει τις ζωές
(εκφραστικά μέσα, τρόπος επικοινωνίας) μιας αποκλεισμένης και αδικημένης
γενιάς, που φυτοζωεί στην ευημερούσα κοινωνία των ολίγων και των δυνατών που
παίρνουν αποφάσεις για την πορεία των πραγμάτων, κρατώντας την συνειδητά στο
περιθώριο.
Δείγμα γραφής (σ. 17)
Πάλι
τα ίδια σκατά, σκεφτόμουν καθώς γύριζα στο σπίτι,
χωμένος μέσα στο φούτερ μου. Δεν είχε περάσει καιρός που δούλευα ντελίβερι σε μια
συνοικιακή καφετέρια. Μοίραζα καφέδες από το πρωί μέχρι το βράδυ,
δεξιά-αριστερά, σε πολύ μπίζι εργαζόμενους και σε φουλ αργόσχολους για λίγα
ευρώ και κάτι ψιλά για να βγάλω τον μήνα μου. Τα είχα ανάγκη όμως και όσο θα
έψαχνα για κάτι καλύτερο δεν θα παρατούσα τη δουλειά.
Π. Γ.