Η
στήλη «Voyage,
voyage»
είναι ένα είδος ταξιδιωτικών εντυπώσεων, με ποιητικό βλέμμα, από τουριστικούς ή
προσκυνηματικούς τόπους του εξωτερικού ή της Ελλάδας, που επισκέφτηκα στο
παρελθόν και που με ενέπνευσαν.
֎
ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
Είναι
ένα θέμα αυτό με τα ταξίδια στο εξωτερικό. Επισκέπτεσαι χώρες πιο προηγμένες,
πιο οργανωμένες και με καλύτερη συμπεριφορά πολιτών από τη δική σου, και,
επιστρέφοντας στην Ελλάδα, σε πιάνει απελπισία. Στη λουτρόπολη Μπάντεν της
Αυστρίας, πριν από λίγα χρόνια, περίμενα μπροστά σε μια διάβαση, αναποφάσιστος
για το αν έπρεπε να ανηφορίσω στο Πάρκο των ποιητών ή να επιστρέψω στο σημείο
συνάντησης του γκρουπ. Ήταν και η απόλυτη ηρεμία του χώρου που με είχε
συνεπάρει. Είχαν περάσει δύο, τρία, πέντε λεπτά, και μαζί μου περίμενε ένας οδηγός
με το αμάξι του, αναμένοντας να δει τι θα κάνω. Ποιος θα το έκανε αυτό στην
Ελλάδα; Όταν αντιλήφθηκα τι είχε συμβεί, βιάστηκα να περάσω απέναντι,
ευχαριστώντας με μια μικρή υπόκλιση τον οδηγό για την υπομονή που είχε δείξει.
Λίγα μέτρα, παρακάτω, στο σπίτι του Μπετόβεν (ένα από τα πολλά όπου διέμενε ο
μουσουργός στην Κεντρική Ευρώπη) που είχε γίνει μουσείο, ήταν συνεχώς,
συμβολικά, τα παράθυρά του ανοιχτά, υποδηλώνοντας την αέναη επικοινωνία
καλλιτεχνών και κοινού διά μέσου της τέχνης. Οποιοδήποτε μουσείο στην Ελλάδα με
ανοιχτά παράθυρα θα είχε υποστεί ανελέητο πλιάτσικο παραβατικών και
μπαχαλάκηδων ή θα είχε γίνει στέκι κατάληψης περιθωριακών στοιχείων. Δεν
γνωρίζω αν το πρόβλημα είναι πολιτικό, ιστορικό, υπαρξιακό, κοινωνικό,
μεταφυσικό ή γονιδιακό. Σημασία έχει πως κάνοντας παρανάγνωση στους στίχους του
Σεφέρη «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει...» (στίχοι που γράφτηκαν με
βαθιά επίγνωση και συναίσθηση του βάρους της ιστορίας και των μνημείων αυτής
της χώρας) δικαιούμαι, ανερυθρίαστα, να δηλώσω:
Όπου και να ταξιδέψω στο εξωτερικό, η
επιστροφή πάντα θα με πληγώνει...
Π. Γ.