Πίσω
ολοταχώς! Σταυρός Θεσσαλονίκης και 1972. Οικογενειακή εκδρομή. Ο νεαρός της
φωτογραφίας που ιερουργεί στο γρασίδι μ’ ασπρόμαυρα άμφια δεν έχει συμπαίκτη.
Έχει στήσει δυο πρόχειρες πέτρες για εστία και κάνει τσιλικάκια και κόλπα με
την μπάλα του. Μισό αιώνα και βάλε μετά, ξανακοιτάζω την παλιά φωτογραφία. Και
αναρωτιέμαι: Πόσα αντίστροφα χιλιόμετρα θα πρέπει να διανύσω, πόσα
μυθιστορήματα ν’ απαρνηθώ, από πόσα ποιήματα σκοτάδια ν’ αναδυθώ, για να τον
συναντήσω ξανά και ν' αλλάξουμε δυο, τρεις πασίτσες μαζί, σαν φίλοι;
Π.
Γ.