ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ (4)
(στη
στήλη αυτή θα αναρτώνται 9 σκέψεις κάθε φορά, που σημειώθηκαν ακατέργαστες στο
σημειωματάριο του κινητού μου τηλεφώνου)
֎
Παλιά
ατζέντα. Τα ονόματα και τα τηλέφωνα γραμμένα με μολύβι. Τηλέφωνα που άλλαξαν, πρόσωπα
που έφυγαν από τη ζωή. Σε κάποια άλλα τηλεφωνικά νούμερα το μολύβι έχει σβηστεί
και δεν διακρίνεται καθαρά ο αριθμός. Μισοσβησμένα ονόματα, άκυρα, δυσανάγνωστα
νούμερα, τσαλακωμένες σελίδες. Γιατί κρατώ, λοιπόν, ακόμη αυτήν την παλιά
ατζέντα;
Λουφάζω
και πάλι στην παλιά μουσική. Camel, Deep Purple, Procol Harum, Emerson Lake and
Palmer. Καταφεύγω
ξανά στη χαμένη εφηβεία μου μήπως γλιτώσω από την κατακτημένη ενηλικίωσή μου.
Δυσκολεύεται
να αποδεχτεί και να μεταβολίσει τη μεταφεμινιστική λογοτεχνία των καιρών του,
που στρέφεται κατά της πατριαρχίας. Ίσως γιατί, από τα γεννοφάσκια του, ένιωσε
στο πετσί του τη μητριαρχία.
Διαβάζω
πως ο Πάπας επιπλήττει κάποιους μοναχούς και ιερείς στο Βατικανό επειδή γράφουν
τα κηρύγματά τους με τη βοήθεια του ΑΙ. Ακόμη και την πίστη καβάλησε η
τεχνολογία!
Τι
ακατάσχετες φλυαρίες! Τι ανούσιος χαρτοπολτός! Τι λιπαρή ματαιοδοξία! σκέφτηκε
το μικρό ποίημα αντικρίζοντας το πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Κι έτσι, κομψό,
ευέλικτο και αξιοπρεπές, το προσπέρασε.
Γέρασε.
Πέθανε. Πέρασε. Ίσως ξεχαστεί. Όμως υπήρξε.
Λόγος
στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε και λόγος και Θεός. Ίσως γι’ αυτό η
λογοτεχνία εμπεριέχει κάτι το Θείο.
Απορία
από μαθητή μου της δεύτερης τάξης, μετά την ανάγνωση μιας ιστορίας στην
αίθουσα: «Κύριε, πού πάνε τα παραμύθια όταν τελειώνουν;». Δεν ήξερα τι να του
απαντήσω.
Ολοκλήρωσε
την ακρόαση ενός σιντί με μουσική ενός βιρτουόζου τσελίστα. Η σιωπή που
ακολούθησε της ακρόασης ήταν τόσο μεστή, σαν μια καινούρια, θεσπέσια μουσική.
(συνεχίζεται)