ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΚΥΤΙΟ (7)
(στη
στήλη αυτή θα αναρτάται σύντομο σχόλιο για κάποιο ή κάποια από τα βιβλία που,
κατά καιρούς, δέχομαι με το ταχυδρομείο)
●
Η
Ευσταθία Δήμου έχει προλάβει να κομίσει στα Γράμματα σημαντικά κι ενδιαφέροντα πράγματα
με πολλές ιδιότητες. Φιλόλογος, ερευνήτρια, δοκιμιογράφος, ποιήτρια, πεζογράφος
αλλά και μεταφράστρια και ανθολόγος και επιμελήτρια ύλης λογοτεχνικών
περιοδικών.
Δύο πρόσφατα βιβλία (του 2026) που έλαβα
με το ταχυδρομείο και που μου έκαναν εντύπωση είναι το «Christina Rossetti» (Οι εκδόσεις των Φίλων,
Αθήνα, 2026), όπου η Δήμου έχει κάνει τη μετάφραση των ποιημάτων κι έχει γράψει
την εισαγωγή, και το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Λεβίνα» για τη σατιρική
λογοτεχνία (εκδ. Κουκκίδα, Ιανουάριος-Ιούνιος 2026), στο οποίο η Δήμου επέλεξε
κι επιμελήθηκε την ύλη του, γράφοντας παράλληλα το εκδοτικό σημείωμα.
Αναφορικά με το «Christina Rossetti» η Δήμου αναφέρει στην
εισαγωγή της πως η ποίηση της εν λόγω Αγγλοϊταλίδας ποιήτριας «διατηρεί και
υπερασπίζεται έναν ευλαβικό τόνο από την αρχή μέχρι το τέλος». Παρακάτω
αναφέρεται πως «η ποίηση της αναδίδει το άρωμα της εποχής και οι φόρμες στις οποίες
είναι γραμμένα τα περισσότερα από τα ποιήματά της καθιστούν την ανάγνωσή τους μια
απολαυστική εμπειρία». Για να καταλήξει η μεταφράστρια πως «το ιδιαίτερο κλίμα
και η ατμόσφαιρα της Rossetti
διχάζονται και επανενώνονται σε δύο μάλλον αντιθετικές μεταξύ τους συνθήκες:
τον παιγνιώδη τόνο και τη βαθιά τραγικότητα» (σ. 11)
Δείγμα γραφής (σ. 73)
[Διαμάντι ή κάρβουνο;…]
Διαμάντι ή κάρβουνο;
Διαμάντι, παρακαλώ.
Ποιος νοιάζεται για ένα άχρηστο κάρβουνο
κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό;
Διαμάντι ή κάρβουνο;
Κάρβουνο, παρακαλώ.
Κάποιος νοιάζεται για το κάρβουνο
την ώρα που παγώνει το νερό.
Το
περιοδικό «Λεβίνα», που το χάρηκα ιδιαίτερα και απόλαυσα την ύλη του, εκτός του
εκδοτικού σημειώματος, περιλαμβάνει ένα δοκίμιο για την Ανατομία της σάτιρας
του Gilbert
Highet
(μτφρ. Ευσταθίας Δήμου), επιλεγμένη σατιρική ελληνική ποίηση και πεζογραφία
αλλά και ακόμη μία μελέτη, ξένη ποίηση, το Από το Σατιρικό παρελθόν, μια
ανθολόγηση του έργου του Γεώργιου Σουρή και κριτικό κείμενο της επιμελήτριας
ύλης για τη σατιρική ποίηση του Θεοδόση Βολκώφ και του Ορφέα Απέργη.
Η Ευσταθία Δήμου στο εκδοτικό σημείωμα,
μεταξύ άλλων, επισημαίνει για το περιοδικό πως «Η Λεβίνα έρχεται για να καλύψει
ένα κενό ή μάλλον για να το αναδείξει. Κενό όχι μόνο στα σύγχρονα ελληνικά
γράμματα και τις τέχνες, αλλά και στην ίδια τη ζωή μας που μοιάζει βυθισμένη
στη σοβαρότητα, την τυπικότητα, τη σύμβαση». Προσυπογράφω αυτήν την άποψή της
και με τα δύο χέρια, αναπολώντας τις ατέλειωτες ώρες που, προσωπικά, βυθίστηκα
ως αναγνώστης για ολόκληρες δεκαετίες σε βιβλία «σοβαρά» (ή μήπως απλώς σοβαροφανή;),
μελαγχολικά, δακρύβρεχτα και τετριμμένα, αναζητώντας μάταια λίγα ψήγματα
χιούμορ από τους συγγραφείς τους, που είχαν πάρει τη ζωή (τη δική τους αλλά
και των άλλων) τόσο μα τόσο σοβαρά.
Επιλογή από την ύλη του περιοδικού
(σ. 34, ποίημα του Γιάννη Ν. Κυριαζή)
Οι τελευταίοι
Από τις παρελάσεις
πρόσεξε μη γελάσεις
μ’ αρέσουνε οι τελευταίοι
που είναι κοντοί μα και ωραίοι
Χωρίς της φύσεως να ’χουν το δώρο
Με κυάλια βλέπουν τον σημαιοφόρο.
Αδιάφοροι, με δίχως βήμα…
Μόνο γι’ αυτούς αξίζει ποίημα.
Π. Γ.